غزل شمارهٔ ۵۳۵۰

برداشت: در عشق و دلدادگی، تمام وجودم را به آتش کشیدم تا راهی برای رسیدن به آن زلف خوشبو بیابم. به اندازه سوزن خشک شدم، اما توانستم سرنخی از این رشته عاشقانه پیدا کنم.

برداشت: با یک نگاه می‌توانم ذره‌ای را به مانند خورشید درخشان کنم، زیرا از آن صبح، آگاهی و درک عمیقی به دست آوردم.

برداشت: از آنجا که عشق و محبت چون پرگار می‌چرخم، زیرا کعبه دل من را تنها در عمق احساساتم یافتم.

برداشت: سایه‌ی قدرت و سلطنت مانند نوری است که راه تاریکی را روشن می‌کند. من نیز بهره‌مندی از آب حیات را هنگام خوش‌شانسی و موفقیت سکندر به دست آورده‌ام.

برداشت: من به خاطر افتادن در مشکلات و دشواری‌های زندگی، خودم را پایین نمی‌آورم و به بی‌ارزشی تن نمی‌دهم، چرا که در دل این سختی‌ها، گنج‌هایی از درایت و ارزش‌های واقعی را یافته‌ام.

برداشت: سخن گفتن باعث شد که زندگی‌ام تلخ و تیره شود، تا جایی که سکوت کردم و درونم را پر از شیرینی یافتم.

برداشت: به راحتی نمی‌توان به دامن داغ جنون دست یافت. من همچون شمعی سوختم تا اینکه از آتش به وجود افسر رسیدم.

برداشت: در باغ بهشت که آسمان به خاطر زیبایی‌اش پایین آمده است، من سرم را به خاطر عظمت آن بالا بردم و در عمیق‌ترین بخش آن، پر پرواز را یافتم.

برداشت: من چطور می‌توانم از عشق و سکوت سخن بگویم، در حالی که توجه و محبت معشوق را در کنار خود دارم؟