غزل شمارهٔ ۵۳۴۹

برداشت: اگر مکانی برای استراحت داشتم، از خودم جدا می‌شدم و اگر جایی برای رسیدن و نجات داشتم، به‌تلاطم می‌افتم.

برداشت: بهتر است که انسان گاهی به جنون کامل دچار شود تا اینکه با عقل ناتمام و ناقص زندگی کند. ای کاش من هم جنون کاملی داشتم.

برداشت: ای کسی که می‌گویی به دل دست نزن! من نمی‌توانم بی‌تابی‌ام را کنترل کنم. اگر دل‌ای داشتم، حتماً دست بر آن می‌نهاد‌م.

برداشت: هر اشکى که دارم مانند صدفى در دل خود نگهدارى می‌کنم و اگر زمین ارزش و لیاقتی داشت، آن را در آن می‌ریختم.

برداشت: ناامیدی‌ها و نگرانی‌های من روزی به پایان می‌رسید، مثل آتشی که خاموش می‌شود، اگر در جمعی فریاد می‌زدم.

برداشت: در این باغ، آزادی درون مشکلات محصور شده است. اگر پایم در گلی گیر کرده بود، می‌توانستم آزادانه به این باغ وارد شوم.

برداشت: در اثر نیاز ابر، دریا به جوش و خروش می‌آید و اگر درخواستی داشتم، نیکی را به من می‌کوشید.

برداشت: در دل صحراهای دیوانگی، هرگز از من جدا نمی‌شد. اگر امیدی به داشتن وسیله‌ای برای سفر داشتم، مانند مجنون می‌بودم.

برداشت: از عدم کامیابی و ناکامی‌هایم ناراحتم. کاش کسی را در آغوش می‌گرفتم که بتواند دلخوشی‌ام را تامین کند.

برداشت: اگر در دل یک انسان بزرگ و صاحب‌نظر جایی داشتم، از تلاش و کوشش برای بهبود باغ بهشتی بی‌نیاز می‌شدم.

برداشت: شراب باعث می‌شود که احساسم پر از شادی و شوق شود، به حدی که اگر شمشیری از قاتلی در دست داشتم هم، حسرت و غمکاری را فراموش می‌کردم.

برداشت: ناله و اندوه من مانند سردی بادهای پاییزی نمی‌شد اگر در زندگی‌ام میوه‌ای از بهار می‌داشتم.