غزل شمارهٔ ۵۳۴۸

برداشت: اگر در سرزمین رضایت، خانه‌ای داشتم، در بهشت هم همین‌جا خانه‌ای داشتم.

برداشت: تنهایی باعث می‌شود که این دنیای خاکی برای من زیبا و دلنشین شود. اگر همدمی داشتم، حتی اگر آواره بودم، احساس بهتری داشتم.

برداشت: من نیز اگر مثل یک کمان در خانه‌ام کسی را می‌داشتم، او را با قدی همچون تیر و به زیبایی به آغوش می‌کشیدم.

برداشت: من به خاطر بی‌هدفی و سرنوشتی که دارم، مثل یک مسلمان می‌شوم، اما اگر مکان پرستش بت‌ها داشتم، ممکن بود به کفر رو بیاورم.

برداشت: این نوشته به این معناست که به خاطر وجود شرایط خاص، تعدادی از مدارس برای کودکان آزاد شده‌اند و آرزو می‌کند که ای کاش او نیز از سرنوشت یا شانس خوبی برخوردار بود که به او اجازه می‌داد به آزادی و خوشبختی برسد.

برداشت: اگر امید داشتم که بتوانم با اشک و گریه‌ای شوق‌انگیز دل خود را خالی کنم، نوشته‌های بدی که در زندگی کرده‌ام را بیشتر از این سیاه نمی‌کردم.

برداشت: اگر به جایگاهی بلند و محکم دسترسی داشتم، ویرانی و خرابی اطرافم تحت تأثیر سیلاب قرار نمی‌گرفت و نمی‌توانست در من تأثیر بگذارد.

برداشت: اگر به اندازه‌ی درد و غم، منزلتی داشتم، خانه‌ای از دل و اندوه نمی‌ساختم.

برداشت: اگر آنچه از سختی‌ها و دردهای دل من توسط روزگار به وجود آمده بود، در یک کاسه جمع می‌شد، من می‌توانستم یک میخانه بسازم و از آن بهره‌برداری کنم.

برداشت: می‌توانستم با قدرت و سرعت عمل کنم، اما به خاطر امیدی که به آینده داشتیم، خودم را محدود کرده‌ام.