غزل شمارهٔ ۵۳۴۷

برداشت: اگر کسی را در بیرون از خودم می‌یافتم که بتواند به من کمک کند، با تمام وجودم از دل می‌نالم تا زمانی که نفس دارم.

برداشت: من از نداشتن امکانات و شرایط مناسب ضرر می‌کنم، اگر بال و پر لازم را داشتم، می‌توانستم به موفقیت‌های بزرگی دست یابم.

برداشت: گفت‌وگو با همدردم، زندانم را به مانند گلستانی زیبا می‌کند. کاش می‌توانستم در این گوشه تاریک تنهایی‌ام، دوستی داشته باشم که هم‌صدا باشیم.

برداشت: ترس درونیم باعث شد تا در تنهایی احساس راحتی کنم، اگر به دیگری عشق می‌ورزیدم، شاید دیوانه می‌شدم.

برداشت: در حال حاضر، با اینکه قلبم تاریک و بی‌نور است، اما قبل از این، صبح را مثل آینه‌ای در برابر نفس خود می‌دیدم و احساس روشنی می‌کردم.

برداشت: به خاطر کمبود و ناامیدی، آه و ناله‌ام به شدت افزایش یافته است. ای کاش می‌توانستم دودی از درد در دل خود ایجاد کنم، همانند خار و علفی که در زمین وجود دارد.

برداشت: گاهی اوقات، وقتی از جمع دور بوده‌ام و به صدای زنگ یا ناقوس گوش می‌دادم، به اهمیت ادب و آداب معاشرت بیشتر پی برده‌ام.

برداشت: اگر من هم مثل کسانی که به لذت‌های دنیوی توجه دارند، زبان شکایت و ناله داشتم، احتمالاً حرف‌های تلخی که او به زبان می‌آورد نیز به من می‌رسید.

برداشت: تنهایی و بی‌کسی باعث شده است که صبر و تحمل من به ناله و شکایت تبدیل شود. اگر کسی بود که به دادم برسد، شاید سکوت می‌کردم و نمی‌خواستم چیزی بگویم.

برداشت: دریای پرشور و احساسات من که به پختگی رسیده، مرا ساکت و بی‌حالت کرد. ای کاش مثل شراب جوان و شورانگیز، جوش و هیجان دوباره‌ای داشتم.

برداشت: زمانی که دل از شوق گرفتار بودن آزاد شد، تمام امید و بیمی که از نگهبانان داشتم، از بین رفت.

برداشت: آینه‌ام به خاطر ناآرامی‌ها و اضطراب‌هایم تار و تیره شده است. اگر مراقب نفس و درون خود بودم، شاید صبح زیباتر و روشن‌تری را تجربه می‌کردم.

برداشت: اگر دیگران در این دنیا نمی‌چرخیدند و نمی‌آمدند، من که خود را بی‌کسی می‌دانم، در بی‌کسی‌ام چه کسی را می‌توانستم داشته باشم؟