غزل شمارهٔ ۵۳۴۶

برداشت: در حال درد و فراق بودم و احساس می‌کردم که عواطف را در قلبم فشار می‌دهم. اگر دل و احساسی داشتم، به آن نزدیک می‌شدم و بر آن تأثیر می‌گذارد.

برداشت: اگر چنانچه زبان و بیانی قوی و تاثیرگذار داشتم، می توانستم احساسات و ضعف های حریفانم را به خوبی درک کرده و آنها را به دست آورم.

برداشت: اگر نگفته بودی که تجارب و عبرت‌ها را از زندگی دریافت نکنید، از دنیایی که در آن هستم چه چیزی می‌توانستم بردارم؟

برداشت: اگر من مراقب نگاه‌های خودم بودم، هرگز از کنار دروازه وصل دور نمی‌شدم و نمی‌توانستم چشم به آن بیافکنم.

برداشت: اگر شوق گریه‌ی مژه‌هایم مرا تحت فشار نمی‌گذاشت، این لحظه دریایی از خون دل داشتم.

برداشت: اگر می‌توانستم در این میخانه آرام خواب کنم، مانند سبزهایی که اگر دستی بر بالین خود داشتند.

برداشت: اگر می‌توانستم کنترل آفتاب را در دست بگیرم و با صداقت همچون ماه نور را هر روز به دوشم بگذارم، آن‌گاه به معنای واقعی ثروت و زیبایی را در کنار خود داشتم.

برداشت: تهمت ناتوانی به من زده‌اند، اما اگر بخواهم، می‌توانم با چشمانم دشمن را از مسیر خود دور کنم.