غزل شمارهٔ ۵۳۴۴

برداشت: اگر امیدی به دست آوردن حالتی مستی‌آور داشتم، آنقدر از خودم فاصله می‌گرفتم که به هیچ چیز جز آن حالتم فکر نمی‌کردم.

برداشت: نرمی راه مانند محفل خواب من است و ای کاش در کنار گل، آتش زیر پا می داشتم.

برداشت: اگر ظرف من هم خالی و بی‌محتوا بود، از ابتدا نیز هیچ نفعی از سایه‌ی بالای پرنده‌ای بزرگ نمی‌بردم.

برداشت: اگر می‌توانستم از این دنیا و فنا دست بکشم، می‌توانستم مانند کرسی آسمان‌ها، زیر پایم داشته باشم.

برداشت: اگر در این گلزار بویی از وفا داشتم، سرنوشت من هم به تباهی دچار نمی‌شد.

برداشت: پرده جدایی و دوری باعث شده که من عفت و پاکدامنی‌ام حفظ شود؛ در غیر این صورت، من هم می‌توانستم با کسی که به من نزدیک است، صحبت کنم.

برداشت: حالت من به گونه‌ای است که وقتی او را نمی‌توانم به زبان بیاورم، اما اگر امکانش بود، در گیسوانش مانند شانه جا می‌گرفتم.

برداشت: در پایان، کسی که سال‌ها به خاطر نیازم از او درخواست می‌کردم، مرا بر زمین زد.

برداشت: اگر دل من پناهگاهی برای جواهر وجودم نمی‌بود، در این دریای پرغوغایی که دارم، نمی‌توانستم جایی داشته باشم.

برداشت: اگر در سرزمین خوشنودی جایگاهی داشتم، زندگی شیرین و خوشی بر روی زمین را تجربه می‌کردم، و این را صائب می‌نامیدم.