غزل شمارهٔ ۵۳۴۲

برداشت: به یاد می‌آورم روزهایی را که در کنار او بودم و در فضای او ارتباطی عمیق و گفت‌وگویی داشتم.

برداشت: در سرزمین جنون، قدرت و اختیار من حاکم است و آتش سوزان لاله‌ها راز دل‌خوشی‌ها و اندوه‌های من را در بر دارد.

برداشت: در حال حاضر مانند غنچه‌ای ساکت و بی‌صدا هستم، در حالی که قبلاً در باغ عشق، لحن عاشقانه‌ای داشته‌ام و آواز می‌خواندم.

برداشت: من به خاطر هوادارانم به این روز سیاه افتاده‌ام؛ در حالیکه وضعیت کارم رو به پیشرفت بود، حسادت‌ها مانع شده‌اند.

برداشت: اکنون در دل من آه و ناله‌ای وجود ندارد، اما پیش‌تر، مانند علف‌های خشک و بی‌ثبات، احساس آتش و غمی در دل داشتم.