غزل شمارهٔ ۵۳۴۰

برداشت: به یاد روزهایی می افتم که چهره محبوبم را می دیدم و احساس ارزش و زیبایی می کردم، مانند شبنمی که به گلستان می‌افزاید.

برداشت: باغبان بدون اجازه من نمی‌تواند از چمن گل بچیند و من در میان بلبل‌ها از امتیازی برخوردار بودم.

برداشت: گل یکی از زیبایی‌های طبیعت است که وقتی آب می‌نوشد، به اوضاع دیگران توجهی ندارد. من هم در آن لحظه، نعمت‌های خود را در باغ زندگی‌ام نادیده نگرفته‌ام و می‌دانستم که چه خوشبختی‌هایی را دارم.

برداشت: هر صبح که به دنبال عشق می‌رفتم، مانند گلی که بر روی سینه‌اش زخم‌های زیادی دارد، از دردهایی که در دل داشتم، نشانه‌های زیادی بر جای گذاشته بودم.

برداشت: اینک سرم به زمین خورده و درد می‌کشم، اما قبل از این، به خاطر عشق معشوقم، راحت و آسوده زندگی می‌کردم.

برداشت: بوی گل از چمن به بیرون نمی‌رود، چراکه نسیم مانند دزدی در بین خارها مخفی شده و از آن محافظت می‌کند.

برداشت: در زندگی من، حتی اگر سکوت کنم و چیزی نگوییم، اما چشمانم داستان‌های زیادی برای گفتن دارند و بی‌نیاز از کلام، احساساتم را منتقل می‌کنند.

برداشت: هر خاکی که از کوچه تو برمی‌دارم، مثل اینکه چهره‌ام را زیر باران اشک می‌گذارم و روی زمین می‌گذارم.

برداشت: روزی را به یاد می‌آورم که با وصل او می‌خندیدم و شاد بودم، مانند صبحی که از تاریکی و مشکلات شب و دوری خبر نداشتم.