غزل شمارهٔ ۵۳۳۹

برداشت: یاد آن روزهایی می‌افتم که به شدت دلبسته عشق بودم و دل‌پرشورم مثل دامن پرگلی بود که از قطعات مختلفی تشکیل شده است.

برداشت: از نسیم عشق، هر تار موی من در تنم به رقص درمی‌آید و از دل آشفته‌ام، حالتی مانند سنبل (گل خوشبو) دارم.

برداشت: خانه من بدون چشم‌انداز پایدار نمی‌توانست وجود داشته باشد؛ همیشه منتظر آمدن سیلاب بودم، مانند پلی که در مسیر آب قرار دارد.

برداشت: در دل من همیشه آرزوهایی بوده که هرگز به طور کامل محقق نشده‌اند. من همیشه مانعی در مسیر خود داشته‌ام که ناشی از بی‌توجهی و غفلت من بوده است.

برداشت: من که در نور بهار به وضوح دیده می‌شوم، در آغوش یک چمن خمیازه‌ای داشتم که شبیه گل بود.

برداشت: صدا و آواز من مانند سرمه‌ای است که بر روی گل نازکی قرار گرفته و آن را شرمگین کرده است. اگر این طور نبود، من هم مانند بلبل، شوق و شور زیادی برای آواز خواندن داشتم.

برداشت: در بیابانی که من با اعتماد و توکل قدم برمی‌داشتم، رقص گردباد مرا در حیرت و شگفتی فرو می‌برد.

برداشت: در دل ابر آسمان، من همچون یک قطره احساس می‌کردم که در زیر پاهایم آتشی وجود دارد، زیرا به اندازه‌ای به پیشرفت و ترقی امید داشتم که هر لحظه احساس تنزل و افت می‌کردم.

برداشت: مغلوب کردن دشمن کاری غیر از مروت و جوانمردی است؛ وگرنه من می‌توانستم حریفی را که قابل تحمل بود، شکست بدهم.

برداشت: اگر این مروارید از دل صدف بیرون نیاید، من هیچ‌گاه از ناز و زیبایی خود نزد دیگران شرمنده نخواهم شد.

برداشت: امروز ارتباط من با این باغ و فضای آن، مربوط به گفتگوهایی نیست که با گل‌ها داشته‌ام. در واقع، صحبت‌های من به مسائل دیگری وابسته است که در حریم خاصی رخ داده است.