غزل شمارهٔ ۵۳۳۸

برداشت: در دوری و تنهایی، فقط به دنبال جلب توجه و نام نیک نباش، زیرا این تلاش بیهوده مانند عقیق است که درونش از خون من پر شده و این درد را تنها از دل یمن برداشت کرده‌ام.

برداشت: با مهارت‌های خود، کسی که در میدان جنگ تجربه دارد، نمی‌تواند از عهده‌ی این بار سنگین برآید، زیرا این بار را من به دوش گرفته‌ام.

برداشت: شکایت و نارضایتی از عشق، که باعث ناباوری می‌شود، خود یک نعمت است. من از تجربه‌ای که در این عشق داشتم، مانند بویی که از پیرهنی برمی‌خیزد، بهره‌مند شدم.

برداشت: پرنده‌ای که نه بال دارد و نه پر، در شب آشیانه‌اش را گم کرده و من نیز برای اینکه دل خود را از زلفی که آن را شکسته آزاد کنم، در این وضعیت به سر می‌برم.

برداشت: هر دو جهان مانند صف مژه‌ها در چشمان من بودند، من خاری که در مسیر تو بود را برداشتم تا به چشمان خودم برسانم.

برداشت: غیر از پشیمانی دیگر چیزی از من نمانده است. روزی که دندانم را با دستی که از دهانم دور کردم، از آن بهره‌مند شدم.

برداشت: مشت خونی که از کشته‌ام باقی مانده، برای اثبات چیزی کافی نبود، به همین خاطر از دامن آن بدن زیبا کنار رفتم.

برداشت: نتیجه پرستش ظواهر و دنیاطلبی، گرفتار شدن در مشکلات و رنج‌های ناشی از آن است. از فعالیت‌های سخت کارگران کوهستانی درس عبرت گرفتم.

برداشت: وقتی که لیوان شراب می‌نوشد، کلمات من باعث می‌شود که مجالس شاداب و پرشوری برپا شود، تا زمانی که خورشید را از دهانم دور کردم.

برداشت: من از تماشای بهشت بی‌نیاز شدم، چون پرده را کنار زدم و از روی گل‌های رنگی سخن گفتم.

برداشت: وقتی لبان دلت را بوسیدم، از لذت و طراوت عشق جدیدی بهره‌مند شدم، در حالی که ردپای عشق‌های قدیمی هنوز در وجودم بود.

برداشت: در کناره‌ی تلخ دریا، احساسات و خواسته‌هایم به رخوت و تنگنا افتاده بود. زمانی که بهاری شروع شد، مانند صدفی که از دهانش چیزی خارج نمی‌کند، من نیز از ابراز خواسته‌هایم باز ماندم.

برداشت: من از آزادگان هستم، هرچند که تنها دارایی من غیر از دل، چیزی نیست که از دنیای وجود به دست آورده‌ام.

برداشت: من با عشق و زیبایی گل‌ها بازی می‌کنم و از محدودیت‌هایی که در آن قرار داشتم رهایی پیدا کرده‌ام. اکنون می‌توانم از زیبایی طبیعت بهره‌مند شوم.

برداشت: با اینکه می‌دانم او هیچ‌گاه نخواهد آمد، اما از شدت اشتیاق و ناچاری، خود را آماده دیدار یار محبوبم کرده‌ام.

برداشت: از حسرت و پشیمانی در حال زندگی می‌زنم، به خاطر آن کار ناپسند که به واسطه‌اش از جراءت و خودسری خود آن سیب را برداشتم.

برداشت: افکار جدید و داغی در ذهنم می‌چرخند و به دل من نزدیک می‌شوند، گاهی هم اگر از یاد خاطرات قدیمی رنجیده‌ام.

برداشت: زمانی که نگاه خود را از زلفی برمی‌دارم که هر یک از حلقه‌هایش به اندازه ناف غزال‌های ختن زیبا و جذاب است.

برداشت: در جمع دوستان و میگساران، هیچکس نتوانسته به دل کسی آسیب بزند، هرچند من خویشتن را از آسیب‌های نگاه‌های ناسزا دور کرده‌ام.

برداشت: در نگاه من، یوسف به مکانی تبدیل شده است که فقط زندانی از دوری آن احساس می‌شود. به یاد زمین و وطن افتادم و از دل این احساس دوری را برداشتم.