غزل شمارهٔ ۵۳۳۷

برداشت: شب وقتی آن معشوقه زیبا را در برابر خود دیدم، احساس می‌کردم که مثل داوری بزرگ و موفق، سرنوشت خوبی برای من رقم خورده است.

برداشت: من در تلاش بودم تا آنچه را که بر من گذشته، با شیرینی و لطافتی همچون سخنان طوطی بیان کنم، اما تلخی و ناگواری های خود را به خوبی احساس می کردم.

برداشت: در کنار چشمه کوثر، به خاطر احساس شرم و خجالت، دلم به شدت می‌سوخت و آتشین‌تر از گرمای روز قیامت بود.

برداشت: کسی که در سرکشی و لذت نوشیدن شراب، شوق و حرارتی داشت، تا صبح بر لب او، مثل جامی، دلبستگی و عشق ورزیدم.

برداشت: دوربینان به شکلی که در نظر می‌گیرند، نعل وارونه را مثل دیواری آهنین می‌دانند. من هم دل به جایی داده بودم و در عین حال نگاه‌ام به جای دیگری بود.

برداشت: آیینه‌ای که نمادی از سادگی من بود، تبدیل به مرزی برای راحتی و آرامشم شد. روزهایی که تنها خون من بود، به من همانند تیغی عقیق با ارزش ایمانی داد.

برداشت: من زنده‌ام و در فکر ساختن و آباد کردن زندگی‌ام هستم، مانند قارون که ثروت زیادی داشت. به یاد می‌آورم روزهایی را که فقط یک سنگ کوچک در سر داشتم، و در آن زمان به دنبال نوآوری و پیشرفت نبودم.

برداشت: در هنگام سختی و مشکل، حالت من همچون کسی بود که در قفسی گرفتار شده و در جستجوی آزادی است، اما در عین حال نگاه و توجه دیگری داشتم که ممکن بود مرا از این قفس نجات دهد.

برداشت: در زمانی که دل broken و پر از درد عشق بودم، احساس گرما و روشنی می‌کردم، مانند اینکه مسیحا چتری از نور خورشید بر سرم داشت.

برداشت: من چشمی تشنه و پر از عشق دارم، ولی مانند صدفی که مرواریدش را در دهان گرفته، نمی‌توانم آن را نشان دهم. اگر نه، در اعماق وجودم به دریاچۀ کوثر دسترسی داشتم.

برداشت: در دورانی که به خلق و خوی جهان و وجود فکر می‌کردم، مانند یک صدف بی‌صدا بودم، حتی با این که درونم گنجینه گرانبهایی داشت.

برداشت: صائب، این روزها سخن من به اندازه آتشین نیست، اما در دل من همیشه آتشی برپا است، مانند توری که دائم در حال سوختن است.