غزل شمارهٔ ۵۳۳۵

برداشت: من در برابر شرم و خفت ناشی از بی‌وفایی تسلیم نمی‌شوم. هرچقدر هم که مرا تکه‌تکه کنی، باز هم مردی نیستم که جدایی را بپذیرد.

برداشت: خواب شیران جهان تلخ است و من چون موری در خاک، از ناتوانی و بی‌عملی خود رنج می‌برم.

برداشت: من دنیا را رها کرده‌ام، اما ترک من به معنای واقعی نیست. من در لباس فقرا زندگی می‌کنم، اما بی‌خود و بی‌اهلیت نیستم.

برداشت: بیشتر افرادی که به انزوا و دوری از جامعه می‌گرایند، در واقع در تلاشند تا به شهرت برسند. اما من از این نوع انزوا انتخاب نکرده‌ام و هدفم خودنمایی نیست.

برداشت: من پیمانی درست و راستین بسته‌ام، اما در آغاز آفرینش، از آسمان ناامید شدم و دیگر به مانند مومیایی نخواهم بود.

برداشت: اگر تنهایی به جانم آزار برساند، باید بگویم که من در برابر آداب و رسوم دوستی و آشنایی ضعف دارم.

برداشت: ماه به طور بیهوده از من پنهان می‌شود، در حالی که چشمم به دنبال نان است و من درخواست‌کننده چیز خاصی نیستم.

برداشت: من در پشت دیوار حیرت نشسته‌ام و مانند موجی در زنجیر، روز و شب را سپری می‌کنم. اما هیچ‌گونه آرامش و آزادی ندارم.

برداشت: من می‌توانم در کلام، خود را به اندازه‌ای humble و کوچک در حد خاک پای عارف رومی تصور کنم، هرچند که به اندازه عطار و سنایی بزرگ و مشهور نیستم.