غزل شمارهٔ ۵۳۳۴

برداشت: من در بین کسانی که سردرگم هستند، آرامش فکری ندارم؛ من مانند شمعی هستم که فاقد فانوس است و آن روزی که دیگر سردرگم نباشم، روشنی‌ام ظهور خواهد کرد.

برداشت: من همچون تیغی بی آب هستم در دستان کسانی که عشق را می‌سازند، و همانند رگ‌های ابر در بهار، هرچند که گریان نمی‌شوم.

برداشت: من مانند داغ عشق، دل‌هایی پر از درد و رنج را می‌جویم، اما من نه مانند لاله‌ای در باغی هستم و نه شمعی در یک شبستان.

برداشت: در زندگی، با زرق و برق و ظواهر دنیوی روبه‌رو می‌شوم، اما در باطن مانند آب زلال و شیرین نیستم.

برداشت: من با تلاش و کوشش خود، از غم و دردهایم گوهری می‌سازم، مثل صدفی که در زیر باران قرار دارد و از آن محافظت می‌کند.

برداشت: من خانه‌ای که برای خود ساخته‌ام را به دریا می‌برم، اما مانند سکندر در جستجوی آب زندگی نیستم.

برداشت: نور خورشید در انتظار است تا به جمعیت نفوذ کند، اما من درحال حاضر آرامش خاطر دارم، حتی اگر دلم ناآرام باشد.

برداشت: من مانند بید مجنون هستم و لباس من همین موی سرم است. احساس شرم می‌کنم و مانند آیینه‌ای که عریان نیست، در واقع خودم را به نمایش نمی‌گذارم.

برداشت: هر بار که در کوچه‌ها به‌دور و بر می‌گردم، احساس می‌کنم مانند مجنون هستم، اما در واقع هیچ باری را بر دوش نمی‌کشم؛ یعنی در این بیابان تنها و رها هستم.

برداشت: من به مرگ و زوال دنیا فکر نمی‌کنم، آتش من از چوب دربان می‌سوزد و من از او روی گردان نیستم.

برداشت: اگر چه دنیای عشق ممکن است نامطمئن و پر از خطر باشد، اما من به خاطر امیدی که از این عشق دارم، اگر بخواهم همه چیز را از دست بدهم، باز هم از انتخاب خود پشیمان نخواهم بود.

برداشت: روزی به دنبال خودش می‌آید تا زمانی که دندان‌هایم سالم است، وقتی که در فکر نان و معاش هستم، نگرانی ندارم.

برداشت: دل من مانند پروانه‌ای است که به دور شمع نور می‌چرخد و از گرمای صحبت و عشق نمی‌گریزد، مانند شعله‌ای که هرگز از آتش دور نمی‌شود.

برداشت: بوته خاری که در صحرا دارم، برای من کافی است، زیرا در قفس هرگز نمی‌توانم به فکر گلستان باشم.

برداشت: من از چنگال وابستگی‌ها رهایی یافته‌ام، مانند دریا که از خارها و علف‌های زاید پاک است و آلوده نیستم.

برداشت: وقتی که از درد و نیکبختی عشق بی‌نصیبم، مشخص است که به خاطر مقام و جایگاهم در عشق، درد و رنج خاصی به من نمی‌رسد و من از این افراد خاص نیستم.

برداشت: راهیان را در نظر خود مانند اشک می‌نگرم و همچون کسی که در تشنگی به سر می‌برد، نمی‌توانم آزار برسانم؛ چرا که مانند خاری در دشت نیستم.

برداشت: آثار من مانند جان در صفحه وجود روشن است. هرچند که به ظاهر پنهانم، اما واقعاً پنهان نیستم.

برداشت: من هیچ نقشی نمی‌پذیرم جز سادگی و بی‌آلایش بودن، و در حال حاضر به هیچ چیزی جز این حالت طبیعی خودم فکر نمی‌کنم.

برداشت: از دور سایه دیوار را می‌بوسم، اما در واقع فراری از باغ و بستان هستم و جایی برای آرامش ندارم.

برداشت: من در سرزمین دور از وطن خود، آب‌های شیرین مصر را تجربه کرده‌ام، اما حالا نمی‌توانم با آب تلخ چاه کنعان کنار بیایم.

برداشت: مقدار درد و رنج من همان اشک‌های تلخی است که می‌ریزم، و خود را در فکر به دندانی که به شکل سیب است نمی‌زنم.

برداشت: من در برابر طوفان و سختی‌ها، به سادگی نمی‌توانم مقاومت کنم و بر تصمیماتم پافشاری کنم. در واقع، مژگان‌های لطیف نمی‌توانند با قدرت باد و تندبادها مقابله کنند.