غزل شمارهٔ ۵۳۳۳

برداشت: من عاشق شهر نیستم و مانند مجنون در بیابان سرگردان نیستم. دل من همچون آتشی روشن است و به چیزی جز محبت و محبت خواهی نیاز ندارد.

برداشت: دست خود را مانند خوشه‌ای به سوی ابرها دراز می‌کنم، اما من خوشه‌چین این کشت و زراعت نیستم و گدایان به شمار نمی‌روم.

برداشت: من در جستجوی خودم هستم و مانند صدفی که در انتظار بارش باران بهاری باشد، به انتظار گنجینه‌ای نیستم.

برداشت: من همچون شبنم از روی درختان برمی‌خیزم و به آسمان می‌روم، اما در انتظار جاذبه و کشش خورشید درخشان نیستم.

برداشت: اگرچه ممکن است به مشکلات و موانع روبرو شوم، اما عزم و اراده‌ام همیشه قوی و بلند است و هرگز نمی‌گذارم که ناامیدی بر من غلبه کند.

برداشت: برای رسیدن به چیزی که به آن نزدیک هستیم، نیازی به دور شدن یا تلاش بیهوده نیست. من مانند اسکندر در جستجوی آب حیات نیستم.

برداشت: من بوی یوسف را از چشم خود حس می‌کنم، مانند دستاری که بر سر دارم. چشم به راه نسیم صبا هستم، اما مانند پیر کنعان نیستم.

برداشت: من به خاطر دیگران خودم را تغذیه نمی‌کنم و از موهبت‌های آن‌ها بهره‌مند نمی‌شوم، چرا که مانند مه نو، دنبال جلب محبت و توجه نیستم.

برداشت: در میدان مبارزه، احساس بی‌نظیری دارم و در قفس به مانند شیر آزادی‌خواهم نمی‌توانم بمانم.

برداشت: من با فروتنی و خاکساری، به جمع بالاترین درجات احترام و اعتبار رسیده‌ام، اما در واقع، مانند خار دیواری هستم که هیچ‌گاه بال و پر ندارم و به دیگران نمی‌توانم پرواز کنم.

برداشت: من بویی چون گل دارم و برای کسی در گلستان جا ندارم، اما خودم در گلستان نیستم.

برداشت: هرگز بر دل آزادگان سنگینی نمی‌کنم و مانند قمری بر دوش درختان باغ نمی‌نشینم.

برداشت: من نمی‌توانم به خاطر حجاب و موانع، از جرات و شجاعت خود دست بردارم. اگر چه ممکن است مانند منصور که مقابل مشکلات ایستاد، با سختی‌ها مواجه شوم، اما هرگز از اصول و راه خود دور نمی‌شوم.

برداشت: من نانم به خوبی پخته شده است، مانند خورشید. هر جا که می‌روم، در آتش تنور زندگی، به خاطر فکر و اندیشه‌ای که دارم، احساس کمبود نان نمی‌کنم.

برداشت: به خاطر قناعت، مانند موری که از لانه‌اش رفته، من هم در تلاش برای به دست آوردن گنج، به سعی و تلاشی که انجام می‌دهم، احساس بی‌ارزشی می‌کنم. من در تلاش برای رسیدن به مقام سلیمان نیستم.

برداشت: من از تنهایی و انزوا خارج می‌شوم و لذت می‌برم، زیرا از شیرینی و خوشی ناشی از وحدت و همبستگی، دوری نمی‌کنم.

برداشت: در زندگی، مسیرهای رسیدن به عزت و مقام بالا وجود ندارد که به اندازهٔ نزدیک بودن به ذلت و خواری باشد. اگر یوسف از چاه و زندان رها شده، من هم در شرایطی مشابه نیستم.

برداشت: من به یاد دشمنانم هستم و به قدری باارزش هستم که شکوه کوه قاف را هم تحت‌الشعاع قرار می‌دهم و در هیچ مقیاسی سبک نمی‌شوم.

برداشت: گوشه‌های زمین از صحبت‌های من پر شده است و در گفتارم مانند طوطی، محدود و در تنگنا نیستم.