غزل شمارهٔ ۵۳۳۲

برداشت: اگر چرخ روزگار به خواسته‌ام نپلدد، نگران نیستم، زیرا من از پیچ و تاب‌های زندگی متضرر نخواهم شد و در عمق وجودم ثابت و مقاوم هستم.

برداشت: من با مردم این زمان سر سازگاری ندارم و در میان این دنیا هستم اما جزو اهل آن نیستم.

برداشت: من با اینکه شبیه گیاهان زیبا نیستم و ظاهرم خشک و بی‌روح به نظر می‌آید، اما ریشه‌ام و اصل و نسبم روشن و مشخص است؛ به طوری که حال و هوای لاله و گل را می‌شناسم، هرچند که خودم به زیبایی آن‌ها نیستم.

برداشت: گل از پنبه می‌افتد و راحتی به چشم‌های داغ من می‌آید، اما زیر فشار چوب، نمی‌توانم آرامش پیدا کنم.

برداشت: در دل من هیچ وابستگی به دنیا وجود ندارد و من در زهد و بی‌نیازی، هیچ‌گاه به اندازه عیسی مریم دلبسته نیستم.

برداشت: من در معرض درد و غم عزیزان خود نیستم، پس چرا بدون دلیل در این کشمکش‌ها بسوزم؟ چرا باید در این زنجیر غم بمانم؟

برداشت: به خاطر زیبایی و دلربایی تو، دل من چنان می‌سوزد که دیگر در مکان امن و آرامش هم نمی‌توانم خود را از نگاه بد حراست کنم و از آب زلال زمزم بهره‌مند شوم.

برداشت: از این گلستان، زیبایی گل صائب مرا بسیار خوشحال کرده است؛ اما زمانی که در این مکان نباشم، خار خرم برای من هیچ معنایی ندارد.