غزل شمارهٔ ۵۳۳۰

برداشت: اگر من بی‌غم و غصه، فقط با تأمین نیازهای اولیه‌ام زندگی کنم، و محبت و عشق را نچشم، باید چنین زندگی‌ای را کفر بدانم، حتی اگر فقط برای یک لحظه باشد.

برداشت: زندگی من تنها به خاطر یاد خداست، وگرنه در این دنیا که پر از درد و رنج است، سال‌ها پیش از بین رفته بودم اگر فقط به خاطر جانم زندگی می‌کردم.

برداشت: مرگ زندگی را برای من تلخ کرده بود و من در فصل بهار با امید به فرا رسیدن پاییز زندگی می‌کردم.

برداشت: اگر پرده‌ای بر روی چشم جهان‌بین من نبود، چطور می‌توانستم در این دنیای وحشت‌زا زندگی کنم؟

برداشت: زندگی من همچون شمعی بود که با اشک و آه می‌سوزد و من در این جمع فقط برای دیگران زندگی می‌کردم.

برداشت: من وقتی که در گلزار زندگی می‌کردم، با لبخند مانند گل به اوضاع جهان می‌نگریستم و از زندگی لذت می‌بردم.

برداشت: آتش سوزان بر سمندر سایه افکنده و این در حالی است که آب حیات من باعث می‌شود تا در جهنم زندگی کنم، در حالی که در بهشت جاودان اقامت دارم.

برداشت: اگر از جست‌وجوی درون خانه‌ام به آب دست می‌یافتم، مانند خضر، من هم تا ابد زندگی می‌کردم.

برداشت: انسانی که در شرایط نامساعد و دور از محیطی که به آن تعلق دارد، مانند ماهی بی‌آب در خشکی، همان‌طور که به سختی و درد کشیده می‌شود، من نیز از زندگی دور از فضایی که به آن وابسته‌ام رنج می‌برم و در این وضعیت احساس بی‌پناهی و ناامیدی می‌کنم.