غزل شمارهٔ ۵۳۲۹

برداشت: وقتی می‌خواستم با آن لب‌ها صحبت کنم، احساس کردم که بهتر است به جای کلام، با یک بوسه در آن گوشه‌ی دهان ارتباط برقرار کنم.

برداشت: در ظاهر، به نظر می‌رسد که خیلی محجوب و با احتیاط هستی، اما من می‌خواستم در خلوت و به دور از دیگران با تو صحبت کنم.

برداشت: سرنوشت سنگین و سخت به کسی داده شده که از لب‌های نازک و دلپذیر، نوعی زیبایی را می‌چشد که من آرزوی آن را داشتم.

برداشت: دوستی‌ها باید بین ما برقرار باشد، من می‌خواهم که نه تنها تو را در کنار خود داشته باشم، بلکه خودم را هم در کنار تو احساس کنم.

برداشت: جمعی از افکار و احساسات ناپیدا مرا احاطه کرده‌اند. اما با تو می‌خواهم در مکانی آرام و خلوت باشم، جایی که فقط ما باشیم و بتوانیم به دور از شلوغی به هم نزدیک شویم.

برداشت: از دل پر از درد و غم من، سرنوشتم مانند ستاره سهیل روشن و درخشان شد، همچنان‌که آن عقیق معروف را از یمن خواستار بودم.

برداشت: به جیب خودم دست بردم و در گریبانم چیزی پیدا کردم که از یوسف، بوی گلی در لباسش را خواسته بودم.

برداشت: با belleza یوسف، مانند گرمی بازار، سایه‌ای از دوستی وطن را می‌طلبیدم.

برداشت: لباسی که از تن جدا نمی‌شود، دل را غمگین می‌کند. من می‌خواستم که برای از دست‌رفته‌ام، از خون خود کفن تهیه کنم.

برداشت: من فقط به زیبایی‌های چمن و گل‌ها توجه نمی‌کنم؛ بلکه گاهی دل‌تنگی و ناله‌ی پرندگان را هم می‌خواهم که نشان‌دهنده‌ی زندگی و احساس در این فضاست.