غزل شمارهٔ ۵۳۲۶

برداشت: از آن لب دلربا، من با خط زیبا چیزی ساختم، مانند اینکه در تاریکی از آب حیات، همچون سکندر ساخت کرده‌ام.

برداشت: در فضای عشق، من نمی‌توانستم به عمق بروم، زیرا با عقل ناقص و بدون شناخت، از آن دریای پرارزش چیزی نیافتم.

برداشت: از همه سمت‌ها بر من باز شد هر در که بود، تا از این درهای بی‌فایده، به یک در مفید رسیدم.

برداشت: من همچنان مانند چوب عود خام در عشق هستم، هرچند که سینه‌ام را با آه‌های آتشین مانند آتش‌دان پر کرده‌ام.

برداشت: من که هرگز به بزرگی دریا نمی‌رسیدم، اما در نهایت با یک قطره آب توانستم چیزی ارزشمند و گرانبهایی بسازم.

برداشت: اهل درد، کسانی که در رنج و حزن به سر می‌برند، به من توجه دارند، هرچند که من درد و غم خود را به گونه‌ای دلنشین و زیبا تبدیل کرده‌ام.

برداشت: من از اینکه بینایان به خاطر کم‌دیدگی خود خجالت می‌کشند، احساس شرمندگی می‌کنم؛ زیرا من تو را با خورشید و ماه برابر کرده‌ام.

برداشت: نمی‌توانستم به جز محبت کودکانه و بی‌پناهی چیزی دیگر به دست بیاورم، اما از گلشن زندگی، به برگی سبز و زیبا تبدیل شدم.

برداشت: آفتاب رحمت و بخشش را می‌خواستم، اما به جای آنکه به دیگران نیکی کنم، دامنم را به خاطر دیدگاه‌های محدود خودم پر از درد و رنج کردم.

برداشت: علاقه‌ام به دیدن او بیشتر شد و به همین خاطر چشمانم را مانند حلقه‌ای زیر پای کبوتر قرار دادم.

برداشت: این بیت به این معناست که افرادی که بدون تفکر و عقل زندگی می‌کنند، شایسته نیستند که از نعمت‌ها و ثروت بهره‌مند شوند. همچنین، من به خاطر نداشتن جایگاه مناسب اجتماعی و وضع مالی، به زناشایستگی متهم شده‌ام و این باعث شده که با فردی با مقامات بالای مالی ارتباط برقرار کنم.

برداشت: دهانم را با خون دل پر کرده‌ام، اما همچنان شیشه‌ای خالی در کامم است که به یاد شراب خوش‌رنگ و زیبای لعل می‌افتم.

برداشت: چهره زیبای من از آسیب‌های چشم بد دور است، زیرا من آن را با دقت و نگاه مثبت از دنیا محافظت کرده‌ام.