غزل شمارهٔ ۵۳۲۵

برداشت: من در گفت‌وگوهای عاشقانه شرکت کردم و با قدرت بیان خود، افکار و احساسات عمیق خود را به وضوح بیان کردم.

برداشت: محبت و عشق به عنوان موضوعی مشهور در دل‌ها و زبان‌ها باقی مانده بود. من با عشق و شور خود، که مانند نمکی در زندگی انسان‌هاست، به خاکی‌ها (آدم‌ها) اضافه کردم.

برداشت: در تلاش بودم تا هدف خود را با دقت دنبال کنم و افکار پریشان را به سمت نشانه‌ام هدایت کنم.

برداشت: دریای سخن را با چیزهای بی‌ارزش و ناچیز پوشانده‌اند، اما من این آشفتگی و بی‌نظمی را دور کرده‌ام و به کناری انداخته‌ام.

برداشت: چرخ کاه کهنه ای قبل از من توسط باد به دور انداخته می شد. من دانه‌ام را در آسیای آسمان رها کردم.

برداشت: من از خاکی که در آن هستم، الفبای عشق را نوشتم و شور و شوق عشق واقعی را در دنیا پراکنده کردم.

برداشت: در بازار مصر، زیبایی یوسف نمایان نیست. من از گفتاری که در اصفهان ایجاد کردم، شور و شوقی به وجود آوردم که هنوز گوش‌ها را می‌نوازد.