غزل شمارهٔ ۵۳۲۳

برداشت: میهمان هرگز از خانه کم نمی‌شود، چون من همواره مانند یک آیینه هستم و در درب خانه‌ام هیچ قفلی وجود ندارد.

برداشت: هر گرد و غباری که از خاک به من بچسبد، مرا پاک کرده و مانند آینه‌ای می‌سازد که از خانه بیرون می‌رود.

برداشت: هر چیزی در دنیا، چه زیبا و چه زشت، چه بلند و چه کوتاه، با دید روشندلی و فهم عمیق قابل درک است. همانند یک دندانه در آینه که همه چیز را به یک اندازه نشان می‌دهد، این درک به ما کمک می‌کند تا واقعیت‌ها را به شکل بهتری ببینیم.

برداشت: من به وسیله‌ی روشن‌دلی‌ام، تمام مفاهیم کفر و دین را تحت کنترل خود درآورده‌ام و به مانند آینه‌ای هستم که نه تنها کعبه (نماد دین) را می‌شناسد بلکه بت‌خانه (نماد کفر) را نیز درک می‌کند.

برداشت: اگر شراب صاف و بدون آلودگی باشد، من هم در این میخانه که به مانند آیینه‌ای شفاف است، می‌توانم به راحتی و بدون هیچ مانعی حضور داشته باشم.

برداشت: هر چیزی که مهمانم با خودش بیاورد، بدون هیچ زحمت و رسمی، با کمال احترام پذیرایی می‌کنم، زیرا خانه‌ام مثل آینه‌ای است که تمیز و روشن است.

برداشت: چگونه می‌توانم به آشنایان خود پاسخ دهم در حالی که از حیرت و شگفتی، خودم را گم کرده‌ام و مانند یک آیینه شده‌ام؟

برداشت: در خوابم، دلم تیرگی‌های جهان را می‌بیند، اما در روشنی، همچون افسانه‌ای هستم که مانند آینه‌ام.

برداشت: در دنیای عشق، من در بیرون از حجاب‌ها زندگی می‌کنم. حتی اگر با تصویر چهره‌اش در کنار هم باشم، همچنان به مانند آینه‌ای هستم که تنها تصویر او را نشان می‌دهد.

برداشت: من قبول دارم که هر تصوری که به چشم می‌آید، می‌تواند با قدرتی مردانه از دل بیرون بیاید، مانند یک آیینه که تصویر را منعکس می‌کند.

برداشت: تخته مشق پر از نقوش مختلف است، حالا من که چشمانم خالی و دل بی‌تابی دارم، مثل یک آیینه شده‌ام.

برداشت: من، که کعبه حقیقت و خلوص بودم، حالا چون آیینه‌ای در معبدی پر از مجسّمات و تصویرهای فرنگی قرار گرفته‌ام.