غزل شمارهٔ ۵۳۲۲

برداشت: به خاطر غبار و کثیفی که بر روی آیینه نشسته، تصویری که من از خودم می‌بینم، شفاف و زیبا نیست. بهار زیبایی آیینه‌ام تحت تاثیر همین نادیدنی‌ها و کثیفی‌ها قرار گرفته است.

برداشت: از تاریکی و گناهانی که در زندگی‌ام داشته‌ام، نامه اعمالم پر است از خبرهای نابخردانه و شرمساری. به خاطر بی‌توجهی‌هایم، حالا آینه‌ای که باید نشان‌دهنده‌ی حقیقت من باشد، تیره و تار شده است.

برداشت: بدون هیچ تردیدی، سینه‌ام را سپر می‌سازم تا از تأثیر افراد و جلوه‌هایشان در تصویر و نمای من، حفظ شوم.

برداشت: از هوا غبار سنگینی برمی‌دارم و به خاطر زخم‌هایی که از روی سخت‌دل‌ها بر افراشته شدم، آینه‌ام زنگ زده و غمگین شده است.

برداشت: در این زمان، به خاطر استقامت و سخت‌جانی‌ام، ضربه‌هایی را تحمل می‌کنم. اما اگر دل نازکی داشتم، مانند شیشه حساس بودم و به راحتی آسیب می‌دیدم.

برداشت: کسی که می‌خواهد خود را بدون هیچ زحمتی به زیبایی و کمال برساند، باید جایگاه خودش را بشناسد و از زیر خاکی مثل قارون (که به ثروت فراوانش مشهور است) بیرون بیاید. او باید تلاش کند تا به گونه‌ای باشد که همچون آینه‌ای صاف و بی‌غبار درخشش و زیبایی خود را نشان دهد.

برداشت: اگر کسی به طور پنهانی و خفا خود را بپوشاند، مانند جواهر که در زیر لباس قرار دارد، باز هم نمی‌تواند از آسیب‌ها و بلاهایی که روزگار بر سرش می‌آورد، در امان باشد. من هم مانند آینه‌ای هستم که در معرض دید قرار دارد.

برداشت: کسی که به شدت تشنه دیدار محبوبش است، وقتی بر لب جوی آبی می‌رسد، می‌بیند که سبیلش از کم‌آبی خشک شده است. اگر به آبی که در جوی وجود دارد، نگاه کند، تصویر خود را در آن می‌بیند.

برداشت: چشمانش به تصویری ثابت و زیبا خیره شده‌اند و دلش به هر طرح و زینتی وابسته نمی‌شود. آینه‌ام به این جذابیت وفادار است.

برداشت: من از خجالت روی زمین خودم را پنهان می‌کنم، زیرا می‌خواهم بدون پرده‌پوشی و به‌راحتی سخن بگویم.