غزل شمارهٔ ۵۳۲۱

برداشت: دل من مانند صبح صادق و روشن است، بدون کینه و حقد. می‌توان به راحتی در آن نگریست و روشنی آن را در وجودم احساس کرد.

برداشت: شراب ناب به شکلی جادویی تبدیل به زندگی و حیات می‌شود، و در دل من هیچ نشانه‌ای از غم و اندوه شب جمعه وجود ندارد.

برداشت: اگر سکوت را بر زبانم بنشانم، می‌شود همانند کشتی‌ای که از آب، گنجینه‌ای پر از جواهرات می‌برد.

برداشت: در درون من مثل طوطی، خودبینی پنهان شده بود. اما وقتی که چشمانم را از خودم بستم و به درون خود نگریستم، آیینه‌ام بدون زنگ و زواید شد.

برداشت: افراد با شخصیت و ارزشمندی که در دل خود جواهراتی دارند، از آسیب‌ها و حسادت‌های دیگران در امان نیستند. من نیز مانند یک آینه، در زیرلباسی محافظ، در معرض این خطرات قرار دارم.

برداشت: من از فقر آسیب ندیدم، چون مانند گدایان نیستم که به خاطر خسیسی و تنگ‌دستی، همه چیز را به چالش بکشند. من به این وضعیت نیازی ندارم و حتی لباس پشمینم برایم کافی است.

برداشت: تا زمانی که سیاهی را از سفیدی تشخیص دادم، همیشه زخم‌های سینه‌ام مانند نوشتار روی کاغذ روشن و نمایان بود.

برداشت: اگر دریا به قلمی تبدیل شود و کسی بخواهد با آن به دست یغما چیزی را برباید، من از گنجینه‌ام خالی نمی‌شوم و همیشه پر از گوهر خواهم بود.