غزل شمارهٔ ۵۳۲۰

برداشت: در دل بی‌کینه‌ام هیچ غباری وجود ندارد که طوطی به راحتی بر آن جلوه کند و زنگار در آیینه‌ام ایجاد نماید.

برداشت: سبزه من در زیر سنگ رو به رشد و نمو می‌باشد و کوه سنگین غم بر دل بی‌کینه‌ام نیست.

برداشت: من به لباس و مظهر فقیران نیازی ندارم، چرا که مانند آن‌ها نیستم؛ من از درون خود به شکلی جدید و متفاوت می‌شوم.

برداشت: با وجود اینکه مانند صد پیراهن از خورشید درخشان‌تر شدم، اما هنوز در دل خود احساس پینه و زخم دارم.

برداشت: روز قیامت، بر فرزند شیطنت‌کارم که شنبه‌ام را مانند صبحی خمار از خوشی‌های روز جمعه حس می‌کند، چیزی می‌گذرد.

برداشت: من به خاطر مشکلات و بی‌پولی در زندگی، مانند یک مهره گل شده‌ام. با وجود اینکه در دریا با گنجینه‌ای از گوهرها زندگی می‌کنم، باز هم در فشار و تنگنا هستم.

برداشت: من به تماشای یوسف همیشه می‌نشستم و از جایی که نمی‌توانستم بلند شوم، دیدم که عشقی تازه دل من را در سینه‌ام به تپش انداخت.

برداشت: دشمن هیچ غباری بر دل پاک من نمی‌تواند بنشاند؛ زیرا طوطی خوش‌صحبت حرفی از زنگ‌زدگی و کثیفی نمی‌زند و آینه‌ام همیشه پاک و روشن است.