غزل شمارهٔ ۵۳۱۹

برداشت: جام می‌ای به من بده تا غم‌هایم را از دل پاک کند، مانند اینکه زنگار از آینه با جوهر ریشه پاک می‌شود.

برداشت: هر یک از موهایم مانند سوزنی است که از درد و اندوه رنج می‌برد. صدای آه من مانند آتش در آتشدان، تمام صدای قلبم را پر کرده است.

برداشت: اگرچه من در نبرد، ناتوان‌تر از یک مورچه هستم، اما رنجش و کینه‌ام مانند ناخن شیر از دل‌ها می‌گسلد.

برداشت: در دل من باغی از لاله‌های سرخ وجود دارد و از زخم‌هایی که به من وارد شده، چون مشک، خون می‌چکد. این درد و رنج مانند مایع سرخی است که از پوششی پشمی بیرون می‌زند.

برداشت: من به گفته‌های دشمنی که در دلش کینه و خشونت وجود دارد، اعتماد می‌کنم. از سر سادگی‌ام احساس می‌کنم که صبح هنوز زود است و در سینه‌ام داغی حس می‌شود.

برداشت: سینه‌ام به خاطر گرما و نور این گوهر درخشان روشن شده است و به این ترتیب، دلم همچون یک چراغ روشن و گنجینه ارزشمند تبدیل شده است.

برداشت: به قدری از زخم‌ زبان و آزار مردم درد دارم که از اعماق وجودم، همانند جواهری از دریا، احساسات و درونم به بیرون جاری می‌شود.

برداشت: وقتی از شراب خوش رنگی می‌گذرم، احساس می‌کنم که مانند زاهدان در مجلس، جام می را به دور از خودم می‌پوشانم.