غزل شمارهٔ ۵۳۱۸

برداشت: در خانه‌ام، میهمان به راحتی نباید مورد منع قرار بگیرد و دربان نباید مانع ورود او شود.

برداشت: در سایه نبودن احساس آزادی می‌کنم و از تشویق دیگران بی‌نیازم، مانند نگهبانی که بوی خون را حس می‌کند و به حفاظت از خانه‌اش می‌پردازد.

برداشت: بدون عشق و شور و شوق، هیچ چیزی در من نمی‌ماند و حتی یک مو از تنم بی‌احساس نمی‌شود؛ مانند اینکه خانه‌ام پر از نمک باشد و این نمک، وجودم را پر کرده است.

برداشت: وقتی که هرکس به من نزدیک می‌شود، به مانند کمان خم می‌شود و جدا می‌شود، و از این رو، شرم و حیا را از چهره مهمانانم برمی‌دارد.

برداشت: وقتی مهمان رنگینی به دیدن من می‌آید، خانه‌ام به شکلی زیبا و باشکوه آماده شده است، مثل درختی که به خاطر زیبایی‌اش از وسایل دیگر بی‌نیاز است.

برداشت: من هیچ علاقه‌ای به زندگی آرام و معمولی‌ام ندارم، از یک نسیم کوچک به اندازه‌ای نازک می‌شوم که مانند غنچه‌ای بی‌سرپناه و خراب به نظر بیایم.

برداشت: تهمت نادانی مثل عودی است که مرا می‌سوزاند، هرچند که خانه‌ام به خاطر آه‌های سوزان مانند یک بخوردان شده است.

برداشت: من مثل خار و خس نیستم که بازیچه کودکان باشم، بلکه مانند کشتی نوح هستم که در برابر طوفان‌ها می‌خندد و خانه‌ام را حفظ می‌کند.

برداشت: به دلیل اینکه صدف هیچ تماسی با خود ندارد، این احساس در من به وجود می‌آید که راهی برای برقراری ارتباط با دنیای بیرون پیدا کنم و این به من اجازه می‌دهد که در برابر باران بهاری، خود را نمایان کنم.

برداشت: از شدت جنون مانند پسته‌ای خندان، خانه‌ام را نمی‌توان در آینه نشان داد و نفس را تنگ کرد.

برداشت: غم و اندوه نمی‌تواند خانه‌ام را تنگ و محدود کند؛ چون من مثل حباب هستم که در دریا شناورم و نمی‌توانم به آن شکایت کنم.

برداشت: من دائما به خاطر وضعیت خودم در حال خراب شدن و ویرانی هستم. این وضعیت باعث می‌شود که دیوارها و درهای خانه‌ام به طور ناخواسته در حال شکاف و فرسایش باشند.

برداشت: در فضایی شگفت‌انگیز و پر از سر و صدا، حالتی دگرگون به من دست داده است که قبل از این، چنین حالتی نداشتم.