غزل شمارهٔ ۵۳۱۷

برداشت: در دل بی‌قراری من هیچ نشانه‌ای از تنهایی نیست؛ در بهار، دانه‌ام از زمین سر نخواهد زد.

برداشت: به خاطر غم‌ها و گرفتاری‌هایی که داشتم، آن‌قدر دل‌نگران شدم که حالا زندگی‌ام مانند ویرانه‌ای است که باران رحمت بر آن نازل می‌شود.

برداشت: من با فقر و نداریم، راه حلی برای مشکلات مردم باز می‌کنم، مانند حکمی که از سوی یک فرمانروا صادر شده است.

برداشت: هرجا که شادی و نشاط باشد، من مانند آتش می‌چرخم؛ در بهار من شبیه بلبل و در پاییز مانند پروانه هستم.

برداشت: سیل به ویرانه‌ام هجوم آورده و بی‌گناهی من را نشان می‌دهد. آب به قدری بالا آمده که مانند اشک از چشمانم سرازیر می‌شود و به خانه‌ام آسیب می‌زند.

برداشت: در طعم و مزه من، نوشیدنی شیرین زندگی همانند شراب تلخی است. وقتی شیشه‌ام از نوشیدنی خالی شد، پیمانه‌ام پر شد.

برداشت: اگرچه با جواهرات گرانبها توانستم دنیا را بی‌نیاز کنم، اما در ویرانه‌ام تنها روشنایی من، نوری است که از چشم جغدی برمی‌خیزد.

برداشت: اگر بارانی نبارد، نامه اعمال من با گریه‌های پرشورم از گناهان پاک خواهد شد.