غزل شمارهٔ ۵۳۱۵

برداشت: دیوانه‌ام از تاریکی و ترس شهر خسته است و تنها با کلمات نمی‌تواند احساساتش را بیان کند. او از معناهایی که با او بیگانه‌اند، فاصله می‌گیرد.

برداشت: دلم غمگین و داغ است، در حالی که پاکی و عفت من می‌سوزد. چراغ و شمع به من کمک می‌کنند و من مانند پروانه‌ای به نور آنها نزدیک می‌شوم.

برداشت: دل انسان به خاطر ناتوانی و بی‌پناهی به درد می‌آید و غم و اندوه او مانند سنگی است که آسیا را از چرخش و حرکت باز می‌دارد. به عبارت دیگر، مشکلات و دردهای روانی فرد، او را از پیشرفت و حرکت به جلو بازمی‌دارد.

برداشت: خانه‌ام به مانند کمان، خالی از هرگونه وسایل و تجملات است، اما میهمان در آن به خوبی و خوشی می‌تواند بیابد، درست مثل تیری که به هدف می‌رسد.

برداشت: شراب خوش‌رنگ نمی‌تواند من را سیراب کند؛ من انگشت ساقی را می‌مکیدم که لب پیمانه‌ام باشد.

برداشت: اگرچه زیبایی گل لاله باعث روشنی چشم بهار شده است، اما تشنگی من آنقدر شدید است که حتی باده هم نمی‌تواند آرامم کند و فقط می‌سوزاند.

برداشت: من در ویرانی و خرابی‌های ظاهری خود، گنجینه‌ای از درد و رنج دارم که مانند دیدن جغدی در شبی تاریک و پر از مشکل است. زخم و آسیب‌هایی که دیده‌ام، به من حس و حال خاصی می‌دهد، انگار در این خرابی‌ها تجربه و درک عمیق‌تری یافته‌ام.

برداشت: هرچند دست خالی‌ام در آستین، اما با عزم و اراده‌ی قوی‌ام می‌توانم کارهای بزرگی انجام دهم.

برداشت: موج حوادث بر دل من تأثیر نمی‌گذارد، چرا که عمق وجودم به اندازه‌ای است که مانند غبار بر روی گوهر شمشیر می‌ماند.