غزل شمارهٔ ۵۳۱۴

برداشت: به خاطر محکم‌کاری‌هایی که در زمانه‌ی ناپایداری داشته‌ام، نور مهتاب مانند سیل در خرابه‌های زندگی‌ام می‌درخشد.

برداشت: صبر من به خاطر شوق بی‌پایانم سخت تحت فشار قرار گرفته و دیگر نتوانسته‌ام تاب بیاورم. ریشه وجودم مانند دانه‌ای است که دائماً در معرض دندان‌های مورچه‌ها قرار دارد و نمی‌تواند در آرامش بماند.

برداشت: من که در تمام ایام زندگی‌ام حتی در خواب هم نتوانستم نوری ببینم، افسوس که اکنون در خانه‌ام پنجره‌ای وجود ندارد.

برداشت: زمانی که فهمیدم که دوستانم در حریم خواب او هستند، از اعماق دل تصمیم گرفتم که تا ابد دشمن داستان زندگی‌ام باقی بمانم.

برداشت: من در کجایم و حوادث سرنوشت در کجا هستند؟ شمعی که مانند گل می‌شکفد، پروانه‌ام را به خود جلب می‌کند.

برداشت: به نظر می‌رسد که با سرنوشت کنونی‌ام امیدی به رشد و بالندگی ندارم، جز اینکه شاید یک روزی شرایط مناسبی پیش بیاید و باعث شکوفایی‌ام شود.