غزل شمارهٔ ۵۳۱۰

برداشت: وقتی که افکار سنگین و دشوار بر دلم فشار می‌آورد، احساس می‌کنم که وجود لطیفم به سختی تبدیل می‌شود، همان‌طور که روح لطیف یک پری در شیشه به علت ناهنجاری‌ها تحت فشار قرار می‌گیرد.

برداشت: اگر بخندم، آن خنده می‌تواند مانند پیکانی باشد که دلتنگی‌ام را از بین می‌برد، هرچند که این خنده، به شدت در دل غمگینم، زخم می‌زند.

برداشت: بر بدن من هیچ مویی نیست که از نشانه‌های سوزان عشق خالی باشد. عشق برای من مانند نوری است که در شب‌ها به من راهنمایی می‌کند و من وسط جنگل این نور را دارم.

برداشت: من به سرعت کارهای خود را جمع می‌کنم و به نمایش خود پایان می‌دهم، زیرا در این دنیا به هیچ چیزی وابسته نیستم و ریشه‌ام در خاک نیست.

برداشت: هیچ‌کس از حال من که به شدت غرق در شادی و سرخوشی‌ام خبر ندارد، چون نمی‌توان بوی شراب را از دهان شیشه‌ای فهمید.

برداشت: در زمانی که من هستم، شخص معتبر و مشهور مانند عقیق با صلابت و تیزی الماس از دل زمین بیرون می‌آید و خیال و تفکر من هم همچون ناخن تیز آن الماس است.

برداشت: من از افرادی که به راحتی به دور خود می‌چرخند و تصمیماتشان نثاری برای من است، خجالت می‌کشم. هرچند که این افراد می‌توانند با آب تیشه‌ام آتش یاقوت را خاموش کنند.

برداشت: وقتی که افکار و اندیشه‌های عمیق و سنگین به ذهنم هجوم می‌آورند، انگار که کوهی سنگین بر قلبم نشسته است. حتی اگر یک پری هم به خلوت و تنهایی ذهنم بیاید، باز هم این سنگینی احساس نمی‌شود.