غزل شمارهٔ ۵۳۰۹

برداشت: فکر و اندیشه‌ام، آسمان آبی را به رنگ سبز درآورده است، همچون بیستون که سنگی به رنگ زمرد از آب تیشه‌ام شکل گرفته است.

برداشت: آسمان به خاطر افکار من به شدت غرق در خون شده است و از آن افکار، کوه بیستون به یک دانه یاقوت تبدیل شده است که به خاطر ضربه‌هایم شکل گرفته است.

برداشت: هر نقطه‌ای از نوشته‌هایم مانند داغی جانسوز است و مثل نوری از چراغی که در دل جنگل می‌درخشد، شیرینی و زیبایی خاصی دارد.

برداشت: از عطر و طراوت من در آسمان‌ها به جا نمانده است شیشه‌ای خالی، و دل من در دنیای اندیشه‌ام می‌سوزد.

برداشت: من آن بنده‌ای هستم که وقتی به بیستون می‌روم، مانند آتش که از زمین بلند می‌شود، از زیر پای تیشه‌ام خارج می‌شوم.

برداشت: دل شاد و پرشور من نیازی به مطرب و ساقی ندارد، چرا که خودم از وجود شیشه‌ام، همانند باده منصور، نوشیدنی و لذت می‌آورم.

برداشت: به چه حد گل‌ها با زیبایی و رنگارنگی خود سایه‌ام را در آسمان می‌پوشاند، وقتی که کوچه باغ بهشتی شده و زمین از ریشه‌ام پر از شکوفه‌های زیبا شده است.

برداشت: شوربختی من را ببین که با وجود اینکه صدها نعمت و زیبایی در حسن او وجود دارد، او هم باعث می‌شود که من با خون خود، تلخی دلم را به شیرینی تبدیل کنم.

برداشت: وقتی که فرمان عقل را در گوشم می‌آویزم، متوجه می‌شوم که به خاطر عشق، تمام مرزها و قوانین را نادیده گرفته‌ام و خود را در دنیای متفاوتی قرار داده‌ام.