غزل شمارهٔ ۵۳۰۸

برداشت: من با دیدن خط‌های زیبا بر چهره‌اش، مجذوبش شدم و در این نگاه، آینه دلم پر از نشانه‌هایی از زیبایی شده است.

برداشت: زخم من در تلاش برای ملاقات با عطر خوش مشک، به خون آغشته می‌شود تا خط‌های نو بر دامنم باقی بگذارد و من همچنان به تماشای این صحنه نشسته‌ام.

برداشت: من مانند آهویی هستم که در میان چمنزار می‌چرخد و در تماشای زیبایی‌های طبیعی به سر می‌برم.

برداشت: خاکی هستم که برای به دست آوردن محصول، به سادگی روییده‌ام و به تماشای نشانه‌های پرورش‌دهنده‌ام نشسته‌ام.

برداشت: زیبایی ظالم، ارزشمند است و از هر خطایی که می‌کند، به تشویق تازه‌کاران می‌پردازد. من با تمام وجود، به تماشای او مشغولم.

برداشت: احساسات عمیق من، غنچه را به گل تبدیل می‌کند و با نگاهی که از دور به آن می‌اندازم، فاصله و جدایی را از بین می‌برد.

برداشت: دوست زیبا با لبان شیرینش در حالی که شراب می‌نوشد، به من نگاه می‌کند و هرچقدر که از نگاه او رنج می‌برم، این درد را با تماشای او جبران می‌کنم.

برداشت: مجنون در دل خود زیبایی را مشاهده می‌کند و این زیبایی قدرتی دارد که حتی وحشی‌ها را هم مسخر خود می‌کند و شرکت در این تماشای زیبایی، او را از فضای بیرونی دور می‌کند.

برداشت: به قدری خوشبختی و لذت از زیبایی معشوق را احساس می‌کنم که مانند یوسف مصریان از نگاه کردن به چهره خوبان تغذیه می‌کنم و روزی‌ام را از این تماشا می‌گیرم.

برداشت: چشم من به زیبایی‌های تازه و جوانی‌ها باز شده است و نمی‌دانم چطور تنها به تماشای ماه و زیبایی‌اش مشغول هستم.