غزل شمارهٔ ۵۳۰۷

برداشت: از کودکی دلم پر از دیوانگی بود و همیشه احساس بی‌خانمانی می‌کردم، مثل این که از سنگ‌های سرزنش دیگران به یادگاره‌ام تبدیل شده‌ام.

برداشت: مانند ورق‌های گلستان، به هیچ شکل بزرگ و مهم نشو و نرو. من هم مثل بچه‌های دل‌ناک و آسیب‌دیده در یک مدرسه هستم.

برداشت: قبل از اینکه صبح دمیده شود و رنگ شفق سرخ بر افراز، قلب زخمی و دردمند من در خون خود می‌غلطید.

برداشت: قبل از اینکه جنون من و هیاهو دشت را پر کند، من تنها به قطره‌ای می‌نگریستم که در کنار پاهای آهوان می‌چکید.

برداشت: قبل از اینکه بلبل از گلستان آواز سر دهد و به زندگی‌اش جان ببخشد، بچه‌ها از دل سی پاره‌ام تعبیر خواب می‌کردند.

برداشت: من با غم و اندوه، دلخوش کرده‌ام و از این دنیا راضی هستم، زیرا دیگر چشمم به توجه و نگاه سیارات و ثبات آنها نیست.