غزل شمارهٔ ۵۳۰۶

برداشت: با تمام نزدیکی و محبت، از چهره‌ام که همچون گل است، دوری مکن. من نیز مانند بوی گل، همیشه دچار آوارگی و بی‌قراری هستم.

برداشت: در دنیایی که پر از عشق و زیبایی است، آب حیات من در آتش عشق و زندگی جاری است، و به مانند پرنده‌ای که با آتش ارتباط دارد، در این مسیر می‌سوزم و زنده‌ام.

برداشت: من در این جهان، مانند ستاره‌ای در آسمان درخشانم و با وجود درد و رنج‌ها، به واسطه‌ی اشک‌ها و زخم‌هایم پایدار و استوار مانده‌ام.

برداشت: غم به اندازه‌ای که شخص غمگسار احساس کند، از آسمان نازل می‌شود. اما غم من به‌سرعت پایان یافت، زیرا دیگر کسی نیست که به من دلداری دهد.

برداشت: هر وقت که به من حمله کنند و به من برسند، من مانند جرقه‌ای به بیرون می‌پرم، حتی اگر در زندان سنگی باشم.

برداشت: امروز به رزق و روزی‌ام اعتماد ندارم. از زمانی که به دنیا آمدم، درس توکل را یاد گرفته‌ام.

برداشت: بی‌انصافی است که مرا از باغ خارج کنند، چرا که من مانند شبنم هستم که تنها با یک نگاه به گل‌ها راضی می‌شوم.

برداشت: بید مجنون میوه‌ای به بار آورد، ولی من همچنان بی‌ثمر ماندم. زندگی‌ام که پر از نوسان و سختی بود، به آرامش رسید و من هنوز درگیر افکار و تصورات خودم هستم.

برداشت: من درد را پذیرفتم و بی‌دغدغه بودم، اما وقتی به دنبال راه حلی برای آن رفتم، فهمیدم که چقدر بیچاره‌ام.