غزل شمارهٔ ۵۳۰۵

برداشت: اشک یتیم مانند قطرات باران بر چهره‌ام سرازیر می‌شود، و قلبم مانند کشتی‌ای در دریا نواش را طنین‌انداز می‌کند.

برداشت: درد او چنان مرا تحت فشار قرار داده که مانند موم به خود شکل می‌گیرد، در حالی که من سنگی سخت و مقاوم هستم.

برداشت: سنگ‌های کودکی‌ام مانند تیرک‌هایی هستند که به من قدرت پرواز می‌دهند، اما سختی‌های زندگی را نمی‌توانم تحمل کنم زیرا مانند خار در بدنم هست.

برداشت: من به عشق نیازی ندارم مثل فرهاد و مجنون، بلکه از سنگی که ملامت می‌آوَرَد، ساخته شده‌ام و در گهواره‌ام خوابیده‌ام.

برداشت: شرم و حیا بر چهره‌ات می‌تابد و من قدرت نگاه کردن به تو را ندارم و نیازی به دور شدن از تماشای تو احساس نمی‌کنم.

برداشت: دانه من مانند جرقه‌ای از سنگ خارج می‌شود و هیچ نگرانی از تأمین روزی ندارد، چون من مرغ آتشین هستم.

برداشت: نه تنها به خاطر خودم بی‌دلیل، بلکه مانند غنچه‌ای که هنوز شکفته نشده، دل و دستم را بر افراشته نگه‌داشته‌ام. در صبحگاهان، گاهی نسیم ملایم به من می‌وزد و چنان به من فشار می‌آورد که احساس می‌کنم لباس من را پاره می‌کند.

برداشت: به عنوان یک کارپرداز عشق، کسی مانند من در بیستون عشق وجود ندارد. در نتیجه، وقتی او را دیدم، در حیرت و شگفتی فرو رفتم و حالا احساس می‌کنم که بی‌فایده و بی‌هدف هستم.

برداشت: تشنگی ریگ‌ها هیچ‌گاه از آب روان سیراب نمی‌شود. دلم که پر از غم است، به مشکلات و دردهای دنیا فکر نمی‌کند.

برداشت: دیدن یک بار چهره سوزان او از هزار دل هم کم است، چون من با یک دل عاشق به اندازه صد چهره آتشین احساس می‌کنم.

برداشت: چقدر اشک‌های دلم مانند آتش روان است که انگار شمعی را به آتش کشیده‌ام و همچنان مشغول تماشای آن صحنه‌ام.