غزل شمارهٔ ۵۳۰۴

برداشت: مدت‌ها به دور زمین همچون آسمان سفر کرده‌ام تا به این نقطه برسم که دل پاک و ذهن روشنی پیدا کرده‌ام.

برداشت: من به مانند یک طوطی، از زهر واخوردگی زنده مانده‌ام و اکنون در این سرای پند و اندرز، زبانم شیرین و دلپذیر شده است.

برداشت: استخوانم را هما به عنوان تعویذ و تزیینی بر روی بازو قرار می‌دهد تا نشانی از تیراندازی آن ابرو به من باشد که شبیه کمان خمیده است.

برداشت: هر گلی یک درد و هر خاری یک شکایت دارد، من در این باغ مانند آبی جاری شدم.

برداشت: زندگی در این جهان مادی و محدود برای من چطور ممکن است، در حالی که من در دنیایی بی‌مرز و نامحدود زندگی می‌کنم؟

برداشت: سایه من اگرچه برای دیگران خوشبختی به ارمغان می‌آورد، اما من از دنیا به چیزی کمتر از چند تکه استخوان راضی شده‌ام.

برداشت: آبی جز آب تیغ برای من مناسب نیست، من که از زخم‌هایم به گلستان تبدیل شده‌ام.

برداشت: من یک ذره هستم، اما از برکت عشق سوزان و پرقدرتی که دارم، توانسته‌ام روشنایی را برای زمین و آسمان به ارمغان آورم.

برداشت: صائب به خاطر بی‌احساس بودنش، از دنیا و آدم‌ها فاصله گرفته و حالا نمی‌داند با چه کسی باید ارتباط برقرار کند. او خود را در جایی می‌بیند که از درون ناراحت و نگران است.