غزل شمارهٔ ۵۳۰۱

برداشت: من در شب تاریک، آب حیات را در خفا مشاهده کرده‌ام و نور بیداری را در چشمان ستاره‌ها دیدم.

برداشت: اگر بگویم خواب خوشی که تجربه کرده‌ام، ممکن است برای دیگران تلخ و عذاب‌آور باشد. این به خاطر آن است که آنچه من در تاریکی شب دیده‌ام، به قدری امیدبخش و فرخنده است که نمی‌توانم آن را با دیگران در میان بگذارم.

برداشت: در لب او که نشان عشق و محبت است، مردم در مورد او سخن می‌گویند و در دل او، چیزی را می‌بینم که مانند سی و دو ستاره درخشان است.

برداشت: من که نمی‌توانم بین روشنایی و تاریکی تمایز قائل شوم، در جهانی پر از نادانی و جهل زندگی کرده‌ام.

برداشت: این افراد هوسباز و بی‌محتوا هیچ چیز ارزشمندی در زندگی ندارند و تنها رشته‌های امیدها را به امیدی بی‌فایده تبدیل کرده‌اند، همچون تب و بیماری که بر دل انسان چنگ می‌زند.

برداشت: پای عاشقان زیادی به دلیل عشق و تشنگی وجود دارد، اما من چاهی از زیبایی را دیده‌ام که شبیه به آنچه در ذهنم است، نمی‌توان پیدا کرد.

برداشت: من با سر خود تمام آفاق جهان را شکسته‌ام تا مانند ماه که از نور خورشید پر شده، از جام مهر خود پر و لبریز ببینم.

برداشت: نور محبت تو مانند نور روز است، در حالی که من در تاریکی شب تنها کسی را دیده‌ام که مانند آفتاب می‌درخشد.

برداشت: جای آرامش و سکون برای افرادی که با دیدگاه‌های محدود به دنیای کوچک خود قانع هستند، تنگ و کوچک شده است. در حالی که من به وسیله اسب سفر کرده‌ام و چشم‌اندازهای وسیع‌تری از دنیا را تجربه کرده‌ام.

برداشت: وقتی روزگار خود را به تلخی سپری نکنم، چون نوشیدن شهد برای مردم، درد نیش عقرب را تجربه کرده‌ام.

برداشت: بهتر است که سکوت کنم و چیزی نگویم، زیرا من خودم تجربه کرده‌ام که گفته‌هایم می‌توانند به ضررم تمام شوند.