غزل شمارهٔ ۵۳۰۰

برداشت: گاهی از طریق تجربیات و تاملاتم در مورد زندگی، به دنیا نگاه کرده‌ام و متوجه شده‌ام که این همه شلوغی و هیاهو تنها برای تماشا نیست.

برداشت: اگر چرخ فلک دامن خود را به گردن بگیرد، در این شرایط بی‌گناهی خود را به نمایش می‌گذارد. من آفتابی را دیده‌ام که در آغوش مسیحا قرار دارد.

برداشت: در برابر چشمان من، تصویر شهری پر از تاریکی و مردگی قرار دارد؛ چیزی مشابه لاله‌ای که در دامن صحرا دیده‌ام.

برداشت: اگر چاقو از آسمان بر سر من فرود آمده باشد، وجود خار در چشمانم را نمی‌توانم نادیده بگیرم، حتی اگر همیشه به آسمان نگاه کرده باشم.

برداشت: در انتهای پیراهن وجودم جا نمی‌شوم، مثل حبابی که نمی‌تواند خود را در دریا پنهان کند، چرا که به دریا نگاه کرده‌ام و خود را کوچک و ناچیز احساس می‌کنم.

برداشت: در کنار گل‌ها مانند شبنم لطیف هستم، اما زیر پا احساس خار و رنج را دارم. زیر آفتاب گرم به خاطر زیبایی آن، این سختی را تحمل می‌کنم.

برداشت: من به خاطر زحمت‌ها و تلاش‌های سختی که کشیده‌ام، پاداشی شایسته دریافت خواهم کرد، حتی اگر به ظاهر کارفرما با من نرم و ملایم برخورد کرده باشد.

برداشت: حالت شادابی ناشی از عشق را نمی‌دانم چیست، اما از دور خوشه‌ای را در دستان ثریا (ستاره) دیده‌ام.

برداشت: هیچ کس مثل من در انتقاد و ریزبینی نمی‌تواند باشد؛ من به اندازهٔ صد دانشمند بزرگ، از یک لکه روی صورت زیبایی‌ها آگاه هستم.