غزل شمارهٔ ۵۲۹۹

برداشت: من اشک‌هایم را در چشمانم پنهان کرده‌ام، درست مانند کسی که فکر می‌کند می‌تواند آتش را در کاغذ بپیچد.

برداشت: من آن‌قدر قوی و محکم نیستم که بار سنگینی از ننگ و عیب را بر دوش بکشم، زیرا خودم را از آسیب و خطر دور نگه‌داشته‌ام و به خاطر حفاظت از دیگران، میوه (ثمر) خود را در دسترس نمی‌گذارم.

برداشت: هرچند که من مانند موریانه‌ای لاغر و بی‌جان هستم، اما هدفم بزرگ و ارزشمند است و خود را به گوهری باارزش و زیبا پیچیده‌ام.

برداشت: من به نمایش خود اهتمامی ندارم، مثل کودکی که با اشک‌هایش درون قلبش در پیچ و خم‌های زندگی گرفتار شده است.

برداشت: من مثل کعبه نیستم که به لباس عاریتی وابسته باشم. من مجنونم و موی خود را به دور سر پیچیده‌ام.

برداشت: من آرزو دارم که دامنم پر از گل شود، در حالی که پایم به خارهایی که در دامنم پیچیده شده، آسیب می‌زند.

برداشت: اگر از سینه‌ام تیر بکشند، باز هم متوجه نخواهم شد، چون برای اطلاع از خبر، به اندازه کافی در تلاطم و پیچیدگی‌های زندگی غوطه‌ور شده‌ام.

برداشت: غرور و خودپسندی من باعث شده که بارها قدرت و عظمت را احساس کنم و این احساس بر من چیره شده است و من در مقابل آن تسلیم شده‌ام.

برداشت: علی‌رغم اینکه من نماد ظرافت و لطافت هستم، اما با قدرت عشق، توانسته‌ام نور خورشید را به هم بیفرازم و با آن پیوندی عمیق برقرار کنم.