غزل شمارهٔ ۵۲۹۷

برداشت: تا وقتی که چهره زیبای او را نمی‌بینم، هر خاری در چشمانم وجود دارد و اگر هم لحظه‌ای آرامش را دیده‌ام، به خاطر دوری از اوست.

برداشت: من در برابر گیرایی و پیچیدگی زلف بلند او ناتوانم، چرا که خودم توانسته‌ام دو جهان را به هم بپیچم.

برداشت: سال‌هاست که در سکوت و پنهانی درد و رنج خود را تحمل کرده‌ام، تا اینکه در این باغ، مانند یک گل لبخند بزنم و شاداب به نظر بیایم.

برداشت: من در این مکان تاریک و دلگیر همچون شمعی هستم که نور می‌افشاند. با این حال، اگر نتوانسته‌ام به خوبی خود را ببینم و درک کنم، این به معنای کافر بودن من است.

برداشت: در میان شعله‌های آتش، با جرات و شجاعت پیش می‌روم و لباس پیروزی را بر تن دارم که از بافت بوریا تهیه شده است.

برداشت: این شعر به این معناست که اکنون به تأثیر باد که نماد تغییرات و تقدیر است می‌اندیشم و به خاطر سرنوشت خود شکرگزاری می‌کنم، در حالی که در ترازویی که همیشه چیزهای با ارزشی را سنجیده‌ام، حالا سنگینی و سبکی زندگی‌ام را ارزیابی می‌کنم.

برداشت: می‌توان به سادگی از اشک‌ها و سفیدی چشمانم نامه‌ی او را خواند، زیرا من به خاطر گریه‌های زیاد، بارها آن را بر چشمانم گذاشته‌ام.

برداشت: کوه‌ها نمی‌توانند در دامن لامکان جا بگیرند. من در زیر آسمان به حیرت افتاده‌ام که چطور در این فضا گنجانده شده‌ام.

برداشت: چهره‌ام به‌خاطر غم و اندوه تیره و کدر شده، اما دیگران فکر می‌کنند که من خوشحال و سرزنده‌ام و بویی از عطر خوش را بر پیشانی‌ام زده‌ام.

برداشت: در بیابان به دنبال حقیقت هستم و هنوز در ابتدایی‌ترین قدم‌هایم، در حالی که همچون خورشید دور دنیا می‌چرخم.

برداشت: کیست که خواب مرگ مرا آشفته می‌کند؟ من که خود در بیداری هم این خواب آشفته را تجربه کرده‌ام.