غزل شمارهٔ ۵۲۹۶

برداشت: از دوربینی که چشم‌انداز روشنی دارد، به حقیقت خود پی بردم و در ترازوی روز قیامت، اندازه‌گیری کرده‌ام که چه مقدار از خوبی‌ها و بدی‌هایم سنگین‌تر است.

برداشت: من از محبت و نوازش دیگران سپاسگزارم و به همین خاطر از بی‌توجهی و بی‌نظمی اطرافم چشم‌پوشی می‌کنم.

برداشت: چشمان غزال با زیبایی و نازکی خاصی مرا به خود جذب می‌کند و به همین دلیل، نمی‌توانم به دشت نگاه کنم. من در گذشته، سختی‌ها و بی‌رحمی‌های زیادی را تجربه کرده‌ام و حالا به زیبایی و لطافت چاشنی زندگی‌ام افزوده شده است.

برداشت: نگاه من به خاطر شرم و خیانت او آنقدر پایین است که حتی نمی‌توانم به او زل بزنم و فقط از روی زمین او را می‌بینم.

برداشت: من به خاطر حال و حواسم، گاهی به حالت پریشانی می‌افتم، گرچه در زندگی همواره دوستی و زیبایی پوشیده‌ام که مانند کعبه‌ای مقدس است.

برداشت: من از شادی چون گردباد در زمین قدم نمی‌زنم؛ چرا که تمام هستی را به هم ریخته‌ام و فقط به سرنوشت خود می‌پردازم.

برداشت: مواظب باش که از خواسته‌های خود بیش از حد پیش نروی؛ زیرا من از گلی که هنوز نچیده‌ام، صد گل چیده‌ام.

برداشت: من برای کاهش خودم تلاش کرده‌ام و مانند ماه نو به دور خودم جمع شده‌ام؛ اگر هم رشد کرده‌ام، از لطف و توجه مهر و محبت است.

برداشت: من زیبایی‌های پیچیده و جذاب ابروان را مانند نقوش و حرکات مار می‌بینم و آن را نشانه‌ای از نیکی و احسان می‌دانم، چون در میان کسانی که در وفور نعمت به سر می‌برند، چنین زیبایی‌هایی را مشاهده کرده‌ام.

برداشت: من سبزهٔ زنگار را به عنوان نشانه‌ای از رحمت معرفی می‌کنم، زیرا به خاطر تمام چیزهای نادیدنی که دیده‌ام، این زیبایی را درک کرده‌ام.