غزل شمارهٔ ۵۲۹۵

برداشت: مدتی در حالی دشوار و غم‌انگیز به سر برده‌ام، مانند غنچه‌ای که در خون خود پیچیده شده است. اما اکنون که به این گلزار آمده‌ام، مانند گلی خندان و شاداب ظاهر شده‌ام.

برداشت: من از هر خار و دردی که در زندگی خورده‌ام، به اندازه‌ای آسیب دیده‌ام که حالا می‌توانم مانند شبنمی روشن و دل‌نشین در این باغ زندگی کنم.

برداشت: خضر (نماد راهنمایی و زندگی) به خاطر بی‌نیازی‌ام در دل داغ‌هایی را تحمل کرده است. من معانی زندگی را بر زمین به اجرا درآورده‌ام.

برداشت: من شعله‌ای ناچیز و بی‌فایده‌ام که میان خار و علف‌های هرز محصور شده‌ام و برای اینکه حتی یک پیراهن رشد کنم، صد زخم را تحمل کرده‌ام.

برداشت: به خاطر غیرت و حساسیتم، مانند آتش افروخته شده‌ام. اگر در برابر دیگران از ظلم او شکایت کرده‌ام، ناشی از زجر و رنجی است که کشیده‌ام.

برداشت: سردار جوانی که برخاستگی و شجاعتش را در مشاهده زین اسبی که در خانه‌ام بوده، به چشم دیده‌ام، به سرعت سر خورشید را بر روی فتراک می‌بندد.

برداشت: درد خواستن باعث شده پرواز کنم، اما سنگی که نشان از سختی جان دارد، نشان می‌دهد که من هنوز بر زمین مانده‌ام.

برداشت: زبان من به مانند تیغی است که در برابر آتش ایستاده و دندان‌هایش را به نمایش می‌گذارد. این پیروزی که من به دست آورده‌ام، در حالی است که هنوز در پوششی ساده و کم رنگ از بوریا قرار دارم.

برداشت: مدت‌هاست که در دل من احساسات و افکار به‌خوبی شکل گرفته و نضج پیدا کرده‌اند، همچون می که در خمره سال‌ها می‌نوشید و آماده می‌شود.