غزل شمارهٔ ۵۲۹۴

برداشت: من بدون بدن خاکی، با نام نیکوکاران زنده‌ام. سال‌هاست که این لباس امانتی را از تن خارج کرده‌ام.

برداشت: هرچند که برگ من شیرینی و زیبایی خاصی دارد و نشانه‌ی تواضع من است، اما من هنوز از زیبایی‌های تلاش باغبان شرمگین هستم.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیتی که دارم، مانند یوسف که برای دیگران ارزشمند است، از وطن دور افتاده‌ام. هرکس بتواند مرا از این وضعیت نجات دهد، من او را از صمیم قلب خدمت می‌کنم و بنده‌ی او می‌شوم.

برداشت: موضوع من در اینجا بیشتر از تلاش و کوشش چیزی نیست، مانند عقیق که فقط در ظاهر زیبایی دارد. اگر از دل چیزی را رها کرده‌ام، به خاطر آن زحمت است.

برداشت: وقتی می‌بینم که جهان چه مشکلات و سختی‌هایی دارد، احساس می‌کنم که در زندگی‌ام فقط می‌توانم به اندازه‌ی یک پشت ناخن خوشحال باشم.

برداشت: من فقط آه ناامیدی را دارم و هیچ چیز دیگری نیست. اما در دل این شوره‌زار، دانه‌ای از امید را که کاشته‌ام، حمل می‌کنم.