غزل شمارهٔ ۵۲۹۳

برداشت: من مانند ماه مصر در حجاب و پنهانی در درون چاهی از کنعان مانده‌ام. شمعی که نور خورشید را دارد، در زیر سایه و پناهی پنهان شده‌ام.

برداشت: هیچ‌یک از عزیزانم برای من خواب نیکو ندیدند، هرچند که سال‌هاست که مانند یوسف در زندان به سر می‌برم.

برداشت: من در آرامش و راحتی زندگی‌ام به خاک‌سپاری و فراموشی می‌اندیشم، مانند سیلی که بدون قدرت و نیروی کافی از دریا جدا شده‌ام و در بی‌کسی مانده‌ام.

برداشت: از شدت تشنگی، سینه‌ام را بر روی سنگ‌های روان می‌گذارم و احساس می‌کنم که از رکاب خضر، در بیابانی تنها مانده‌ام.

برداشت: دل غمگین من به شدت دچار درد و رنج است و مانند پیکانی که در جایی گیر کرده، احساس ناتوانی و اسیری می‌کند. روح و وجودم به شدت تحت فشار است و گویی به هیچ چیز قدرتی ندارم.

برداشت: در چشم من، شهر سبا به مانند زندان به نظر می‌رسد. هدهد زیبا، خبر خوشی به من می‌دهد، اما من از سلیمان دور مانده‌ام.

برداشت: هر لحظه در کوچه‌ای قدم می‌زنم و به شگفتی‌های دنیا حیرت می‌کنم. اما در انتها، در میان گرد و غبار وجودم گیج و سرگردان مانده‌ام.

برداشت: هیچ کس از بی‌خبر بودن من چیزی نمی‌گوید و من در یادها فراموش شده‌ام، مانند نامه‌ای که در درز دیوار جا مانده است.

برداشت: احساس عمیق و کشش دریا به فکر و ذهن من خواهد آمد، هرچند که من در بیابان امکانات و فرصت‌ها مانده‌ام و مثل سیلی در حال غرق شدن هستم.

برداشت: من از رسیدن به فصل سبز و شکوفایی بهار نومید نیستم، هرچند که مانند نخیلی که از برگ‌هایش بی‌بهره است، خشک و عریان مانده‌ام.

برداشت: برای به دست آوردن شکار وحشی، نمی‌توان در کمین نشست؛ به خاطر مصلحت، من در چاه کنعان حبس شده‌ام.

برداشت: من به خاطر انسانیت به همصداها و کسانی که در کنارم هستند، ترحم و محبت می‌کنم، نه به دلیل ناپسند بودن خودم یا اینکه از زیبایی و خلوص صدا دور مانده‌ام.

برداشت: صدای من در تمام نقاط جهان پیچیده است، هرچند که مانند پرنده‌ی افسانه‌ای عنقا از دید مردم پنهان مانده‌ام.

برداشت: نوری که از شمع من منتشر می‌شود، بسیار فراتر از اطراف من رفته است، اما کسی فکر نمی‌کند که من در مکانی کم‌نور و زیر سایه قرار دارم.

برداشت: من مانند سکندر در جستجوی آرزوها و نیازهایم، تشنه و در تلاش هستم. هرچند در دل تاریکی‌ها پنهان شده‌ام، اما همچون آب حیات، همیشه در انتظار فرصتی برای ظهور و بروز هستم.

برداشت: طوطی من به دور از هرگونه محدودیت در خوردن نیشکر، از آداب و رسوم فاصله گرفته، و من از وصال و نزدیکی به شکرستان محروم مانده‌ام.

برداشت: هرچند در این دنیا به اراده خودم نیامده‌ام و در برابر رویدادها بی‌اختیار هستم، اما مانند مهمانی ناخوانده، به سرنوشت خود راضی هستم و بی‌عمل نمانده‌ام.

برداشت: برای شکار کردن مانند آهو، نفس خود را آماده می‌کنم. کسی که فکر کند از تندی و شجاعت من عقب مانده‌ام، در اشتباه است.

برداشت: اگرچه در دل خاک پنهان شده‌ام و به نظر نمی‌رسد، اما به زودی بال و پر خوشبختی را به دیگران می‌رسانم.