غزل شمارهٔ ۵۲۹۲

برداشت: من سرم را مانند دودی که از روزن بیرون می‌آید، به جلو آورده‌ام و شعله‌ای که در مجمر وجود دارد، سرکشی کرده و از آن بیرون آمده‌ام.

برداشت: زبانم چون تیغی بر زمین حرکتی انجام می‌دهد، و در برابر شجاعت من، پیچ و تاب می‌خورد؛ چرا که از دست خود، جوهر را به بیرون کشیده‌ام.

برداشت: در زندگی من آرامشی مانند خورشید وجود ندارد، وگرنه من از هر روزنی بیرون آمده‌ام و خود را نشان داده‌ام.

برداشت: دیگران از دریا جواهرات و گنجینه‌ها بیرون کشیده‌اند، اما من فقط با دلی پر از غم و چشمی نگران آمده‌ام.

برداشت: من از این جهان بی‌نقش و بی‌هیاهو خوشم و تنها همین یک نفر را از این مجموعه بزرگ انتخاب کرده‌ام.

برداشت: من غیر از حق خدمت به کسی ادعایی ندارم، مثل حباب که گاهی از دریا بیرون می‌آید.

برداشت: من هرگز رنگ و زیبایی عقیق درخشان او را ندارم، هرچند خودم توانسته‌ام از گوهرها آب و رنگ بگیرم.

برداشت: درد و رنج عشق مرا از زندگی در بهشت بی‌نیاز کرده است و در دل جهنم، از چشمه‌ساری به نام کوثر سر برآورده‌ام.

برداشت: من در خوشی و شگفتی ناشی از وصال تجلی کرده‌ام، اما به رغم این احساس، هنوز در عمق دل مثل ماهی که از دریا خارج شده، خالی و بی‌خبر از حقیقت هستم.

برداشت: باید از قید زلف و مو آزاد شوم، زیرا من از کمر عشق توانایی کشیدن بار سنگین را ندارم.

برداشت: عشق من را در خود محاصره کرده و انگار که به حلقه‌ای تبدیل شده‌ام. حتی اگر از یک سمت این حجاب عشق را کنار زده باشم، همچنان در آثار آن هستم که با تو در ارتباطم.

برداشت: من از دل دریاهای عشق، قطره‌ای برچیده‌ام که ارزش آن به اندازه‌ی صد گوهر است.