غزل شمارهٔ ۵۲۹۱

برداشت: من با درد و رنجی که از داغ لاله به جان دارم، به خانه دل آمده‌ام و همه آنچه را که بود، با خود آورده‌ام. حالا چگونه می‌توانم با این دل پر از غم و اندوه زندگی کنم؟

برداشت: از سفر برگشته‌ام و قلبم پر از عشق و احساسات عمیق است. به دیگران بگو که هدیه‌ای خوشبو و دلنشین آورده‌ام.

برداشت: گوهری که دارم را مانند سنگ بی‌ارزش نمی‌شکنند؛ چون آب مروارید را در چشم حسود به همراه آورده‌ام.

برداشت: وقتی که اشک ناامیدی من به دور چشمم نگردد، نشان از آتش سوزانی است که بی‌دود به همراه آورده‌ام.

برداشت: ای سرزمین هند، مجسمه‌ی زیبایی را از صفاهان بگیر که مانند زنده‌رود، چشم‌هایت را پر از زندگی کرده‌ام.

برداشت: ای بلبل، اگر جرات داری، جلو بیا و صحبت کن. من حرفی برای گفتن دارم که به صائبا برسانم.