غزل شمارهٔ ۵۲۹۰

برداشت: در اثر جنون و شلوغی این دنیا، احساس بیگانگی کرده‌ام و به همین دلیل، در آسمان ها سرگردانم و به زمین و خانه‌ام هیچ تعلقی ندارم.

برداشت: نه خودم از حال و روزم باخبرم و نه کسی دیگری. دل دیوانه‌ام را هم گم کرده‌ام.

برداشت: من مانند سلیمان هستم که تاج و نگین خود را از دست داده‌ام و به جای آن، در زمستان، شیشه و پیمانه را گم کرده‌ام.

برداشت: از من درباره‌ی آغاز هستی نپرس، چرا که من در خواب عمیق و فراموشی به سر می‌برم و حقیقت را گم کرده‌ام.

برداشت: در این زمان که مشکلات و افکار آشفته مانع از بیان آزادانه‌ی سخنانم شده، احساس می‌کنم گم کرده‌ام و نمی‌توانم به راحتی صحبت کنم.

برداشت: به خاطر ناپایداری و دلتنگی، در یک مکان آرامش نمی‌یابم و در اثر این ناآرامی، گویی که آن گوهر بی‌نظیر را گم کرده‌ام.

برداشت: کودک وقتی که راه خانه را گم می‌کند، گریه می‌کند. من هم وقتی به فکر می‌کنم، متوجه می‌شوم که در جستجوی صاحب خانه‌ام و او را گم کرده‌ام.

برداشت: به دنبال دل و آرزوهایم در هر مکانی هستم، اما من که صائب، نه کعبه را پیدا کرده‌ام و نه بتخانه را.