غزل شمارهٔ ۵۲۸۹

برداشت: من در حیرت و حسرت هستم که چه تعداد از دستاوردهای زندگیم را به راحتی از دست داده‌ام و به تاراج داده‌ام.

برداشت: در این شعر، گویا شاعر به حسرت و ندامت از بابت نادیده گرفتن زیبایی و عشق واقعی‌اش اشاره می‌کند. او با اشاره به این که به جای این که عشقش را در دل بگیرد و از آن مراقبت کند، به غم و اندوه پرداخت و به چشمانش نگاه کرد، به نوعی از خود انتقاد می‌کند. مژگانش که نماد اشک و اندوه است، به ناخواسته تبدیل به خار شده و به همین خاطر، شاعر خود را سرزنش می‌کند.

برداشت: با چه رویی در خیابان‌های مصر مغازه بزنم در حالی که کاروان زیبایی یوسف را به غارت برده‌ام؟

برداشت: اگر من با منبع نیکو و بخشنده‌ای دچار مشکل شوم، این اشکالی ندارد؛ زیرا با وجود زیبایی باطنی که دارم، به ظاهرم نیز اهمیت داده‌ام.

برداشت: آزادگان را لباسی زیبا همچون جامه سرمست پوشانیدم؛ اگر در زندگی‌ام به زینت و زیبایی پرداخته‌ام، به خاطر کفران نعمت خداست.

برداشت: من چشم به راهم تا نشانه‌ای از دلم بخواهد در دنیا نمایان شود؛ امروز به خودم اجازه داده‌ام که از دل بگریم.

برداشت: من بر زندگی‌ام تسلط یافته‌ام و با سختی و بی‌رحمی، خود را به چالش کشیده‌ام.

برداشت: از خداوند بخشش می‌طلبم و ندامت و پشیمانی‌ام را با اشک‌هایم نشان می‌دهم. احساس گناه و ضعف خود را به ابر رحمت سپردم تا از آن طلب آمرزش کنم.

برداشت: صائب، این شعر را با دقت بشنو تا متوجه شوی که در بیان خود، به زیبایی و شیوا سخن گفته‌ام.