غزل شمارهٔ ۵۲۸۸

برداشت: وقتی به یاد زیبایی‌های دل‌انگیز خیال افتاده‌ام، در لذت وصال و نزدیکی به محبوب غرق شده‌ام.

برداشت: جز ناامیدی، چیزی برایم باقی نمانده است. مانند دانه‌ای که در سال خشک افتاده، بی‌احوال و بی‌چشم‌انداز هستم.

برداشت: هر روز به فکر قد و قامت آن جوان هستم و این فکر مرا دچار دشواری می‌کند، انگار که سر و گردن من هم بلندتر شده است.

برداشت: با وجود تمام سختی‌ها و مشکلاتی که وجود دارد، روزی من در جاده‌ای خاص و به‌صورت ناگهانی پیدا خواهد شد، مثل کلیدی که در دستان کسانی که به فال و غیب‌بینی اعتقاد دارند، می‌افتد.

برداشت: من به خاطر دل‌های حساس نازکدلان صحبت نمی‌کنم، هر جا که افتاده‌ام، بهتر از آن است که بر خودم ناز کنم.

برداشت: اگر کیفیتی از زندگی وجود دارد، این به خاطر عدم خودآگاهی من است. تا به حال خودم را در شرایطی می‌بینم که از حال خودم فاصله گرفته‌ام.

برداشت: در روز قیامت ناعادلانه است که من را به جهنم ببرند، در حالی که من بارها در آتش دچار تردید و مشکل شده‌ام.

برداشت: هر یک از حواس من به سمت و سویی می‌رود و در این مسیر، به خاطر زیبایی و جذابیت زلف‌های آن غزال وحشی به دام افتاده‌ام.

برداشت: پیش چشم من، خواب بی‌موقعتی وجود دارد که از خواب آن معشوق بیدار می‌شود و من در دریایی از خیالات غوطه‌ور هستم.

برداشت: هر بلایی که بر سرم می‌آید، لیاقت آن را دارم؛ چون هنوز مانند میوه‌ای خام و ناپخته هستم که در دستان خاکی افتاده‌ام.

برداشت: زمانی که من نمی‌توانم از خطر زوال و نابودی در امان باشم، مانند خورشید ابدی، در کنار دیگران به حرکت ادامه می‌دهم.

برداشت: هر لحظه از خدا چیزی می خواهم و آرزو دارم، چون بچه ای که به خاطر خطایش مورد تنبیه قرار گرفته است.

برداشت: چند بار از من احوال نامناسبم را می‌پرسی، اما من حال و روز خوبی ندارم که بخواهم توضیح دهم چگونه به این وضعیت رسیده‌ام.