غزل شمارهٔ ۵۲۸۷

برداشت: در انتهای یک پیراهن، از محبوبی که از من دور شده‌ام. آه از این که با وجود نزدیکی بسیار، در واقع فاصله‌ای عمیق میان ما وجود دارد.

برداشت: چرت می‌زنم و در آغوش معشوق خوابم می‌برد، مثل این که از مرکز خطی که پرگار رسم کرده دور شده‌ام.

برداشت: هیچ راه حلی جز دوری از نزدیکی وجود ندارد، چون من از نزدیکی زیاد به شدت دور شده‌ام.

برداشت: آدم از بهشت بیرون رانده شد، اما او لبخند نزد. چون من هم که از محبوبم فاصله گرفته‌ام، چطور می‌توانم خوشحال باشم؟

برداشت: تیشه فرهاد به معنی مصیبت و درد و رنجی است که به من رسیده، هم‌چون زخمی که بر تنم نشسته است. این درد ناشی از عشق شیرین است که باعث شده از آن معشوق دور باشم.

برداشت: نفس من از دهان تلخ من به نشانه اعتذار و نگرانی خارج شد تا از آن لب‌های شیرین و خوشمزه‌ای که دور از من هستند فاصله بگیرد.

برداشت: نمی‌توانم به زندگی ابدی‌ام برگردم؛ زیرا این‌بار از محفل او دور مانده‌ام.

برداشت: پیرکنعان وقتی که در گریه بی‌تابی می‌کند، نشان می‌دهد که من از یوسف خودم، که دور از من است، بسیار غمگینم.

برداشت: چطور می‌توانم عمرم را به پیدا کردن محبوبم اختصاص دهم، وقتی که خودم بیشتر از او از خودم فاصله گرفته‌ام؟

برداشت: چشمم به خواب می‌رود و در غیبت تو در حالتی شبیه شعله‌ای در حال سوختن هستم، ای چهره آتشین، که از من دوری.

برداشت: گاهی به خاطر شادی می‌خندم و گاهی به خاطر درد می‌گریم، زیرا از دوستان و هم‌نواهای خود و همچنین از دیگران دور مانده‌ام.

برداشت: کیست که بتواند حال مرا بگوید؟ مدتی است که از دل و روح غمگین و دلگیرم دور افتاده‌ام.