غزل شمارهٔ ۵۲۸۵

برداشت: در دوره‌ای تنها مانده‌ام و از نظر دیگران به اندازه‌ای که سابقاً مهم بودم، کم‌ارزش شده‌ام. مانند وقتی که نگاه آشنا و محبت‌آمیز یار دیگر برایم معنا ندارد و از نظر او هم افتاده‌ام.

برداشت: هیچ‌کس به من توجهی نمی‌کند و دست محبتش را به سمت من دراز نمی‌کند، مانند گلی که پژمرده و بی‌جان بر روی قبر افتاده‌ام.

برداشت: من قدرتی بر کنترل خود ندارم، مانند گردابی که در آن گرفتارم. نبض وجودم در حال تپش است و بی‌وقفه و بی‌قرار افتاده‌ام.

برداشت: هرگز حسادت یا عقده‌ای به کسی نداشتم، چون خودم در کارم مشغول هستم و مثل چناری که دستش افتاده، درگیر چمن و اطرافم نیستم.

برداشت: من در برابر آسیب‌ها هیچ‌گاه احساس امنیت نمی‌کنم، مثل اینکه گویی آینه‌ای هستم که در جایی تاریک و زنگ‌زده افتاده‌ام.

برداشت: اگر دل من همچون جواهر هم سخت و سنگین شود، بعید نیست که از چشمان تو، چون ابرهای بهاری دور افتاده باشم.

برداشت: من که در دنیای خود کارهایی یکسره و استوار انجام داده‌ام، حالا در میان مردم این جهان چه تغییراتی ایجاد کرده‌ام.